تاثیر فعالیت بدنی بر یادگیری ریاضیات: بررسی مکانیسم های عصبی و تقویت عملکردهای اجرایی.

ورزش منظم و فعالیت بدنی، به عنوان یکی از موثرترین عوامل غیردرسی در بهبود عملکرد شناختی و یادگیری ریاضیات شناخته می شود. در حالی که برنامه های آموزشی معمولا بر تدریس مفاهیم انتزاعی و تمرین محاسباتی متمرکز هستند، اغلب از نقش حیاتی وضعیت فیزیکی و سلامت مغز در فرآیند یادگیری غافل می شوند؛ در حالی که فعالیت بدنی، به ویژه تمرینات هوازی، مستقیما بر تقویت حافظه کاری، تمرکز و توانایی حل مسئله (که پایه های اصلی ریاضیات هستند) تاثیر می گذارد (Chang et al., ۲۰۱۲; Tomporowski et al., ۲۰۰۸). شواهد پژوهشی نشان می دهند که دانش آموزانی که از فعالیت بدنی منظم بهره مند هستند، سطح بالاتری از عملکردهای اجرایی را تجربه کرده و در درک الگوها و حل مسائل پیچیده ریاضی پیشرفت بیشتری دارند (Donnelly & Lambourne, ۲۰۱۱; Verburgh et al., ۲۰۱۳). این فعالیت ها با ترشح فاکتور نوروتروفیک مشتق شده از مغز (BDNF)، ساختار عصبی هیپوکامپ را تقویت کرده و فرآیند تثبیت دانش را تسهیل می کنند (Diamond, ۲۰۱۳). علاوه بر این، ورزش با کاهش هورمون های استرس (مانند کورتیزول) و اضطراب ریاضی، وضعیت ذهنی آرام تری را برای مواجهه با چالش های درسی فراهم می آورد (Fedewa et al., ۲۰۱۸; Howe & Wood, ۲۰۱۸). بنابراین، تلفیق فعالیت بدنی با برنامه های درسی، نه تنها یک ضرورت بهداشتی، بلکه یک استراتژی علمی اثبات شده برای ارتقای کیفیت یادگیری ریاضیات و غلبه بر موانع شناختی در محیط های آموزشی است (Karakolis & Zumbo, ۲۰۱۱; Pontifex et al., ۲۰۰۹).

کلیدواژه ها:

ورزش و فعالیت بدنی ، یادگیری ریاضیات ، عملکردهای اجرایی ، حافظه کاری ، اضطراب ریاضی ، سلامت شناختی ، BDNF