از کلاس سنتی تا متاورس آموزشی: بازاندیشی در مفهوم محیط های یادگیری آینده

تحولات سریع فناوری در دهه های اخیر، چشم انداز آموزش و یادگیری را به طور بنیادین دگرگون ساخته است. ورود فناوری های دیجیتال، شبکه های اجتماعی، واقعیت مجازی و افزوده و به ویژه مفهوم نوظهور متاورس، ضرورت بازاندیشی در تعریف محیط های یادگیری را بیش از پیش آشکار کرده است. مقاله حاضر با رویکردی مروری به بررسی سیر گذار از کلاس های سنتی مبتنی بر تعاملات حضوری و ابزارهای محدود آموزشی به سمت محیط های یادگیری نوین و فراگیر در بستر متاورس می پردازد. در این راستا، ابتدا ویژگی ها و محدودیت های کلاس های سنتی از منظر دسترسی، تعامل و انعطاف پذیری بررسی می شود و سپس نقش فناوری های دیجیتال در ارتقای یادگیری، افزایش مشارکت و شخصی سازی فرآیند آموزشی تبیین می گردد. متاورس به عنوان مرحله ای پیشرفته از تلفیق جهان واقعی و مجازی، این امکان را فراهم می آورد که یادگیری در فضایی چندبعدی، تعاملی و غوطه ورانه شکل گیرد. تحلیل یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که متاورس می تواند فرصت هایی همچون ارتقای خلاقیت، یادگیری تجربی، آموزش بین فرهنگی و توسعه مهارت های قرن ۲۱ را به ارمغان آورد؛ هرچند چالش هایی از قبیل زیرساخت های فناورانه، ملاحظات اخلاقی و تربیتی، و شکاف دیجیتالی همچنان وجود دارد. هدف این مقاله مرور ادبیات موجود و ارائه چشم اندازی جامع از مسیر تحول محیط های یادگیری از گذشته تا آینده است تا بستر لازم برای پژوهش های بیشتر و سیاست گذاری های آموزشی فراهم آید.

کلیدواژه ها:

کلاس سنتی ، متاورس آموزشی ، محیط های یادگیری آینده ، فناوری های نوین ، یادگیری تعاملی ، یادگیری غوطه ورانه.