چگونه توانستم با بهره گیری از راهبردهای آموزشی مشکل کم رویی مهسا را در کلاس دوم ابتدایی را برطرف کنم؟

کم رویی به عنوان یکی از مشکلات شایع در میان دانش آموزان دوره ابتدایی، می تواند مانعی جدی در مسیر رشد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی آنان ایجاد کند. این مشکل به ویژه در سنین پایین، موجب کاهش اعتمادبه نفس، محدود شدن تعاملات کلاسی و افت انگیزه برای یادگیری می شود. پژوهش حاضر با رویکرد اقدام پژوهی و با هدف شناسایی و به کارگیری راهبردهای آموزشی موثر برای کاهش کم رویی مهسا دانش آموز کلاس دوم ابتدایی انجام شد. ابتدا با مشاهده مستقیم رفتارهای کلاسی، مصاحبه با والدین و همکلاسی ها، و استفاده از پرسش نامه های غیررسمی، وضعیت موجود تحلیل گردید. سپس مجموعه ای از راهبردها شامل تقویت ارتباط عاطفی معلم با دانش آموز، استفاده از بازی های گروهی، مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی، تشویق های کلامی و غیرکلامی، و فراهم سازی محیطی امن و حمایتگر به کار گرفته شد. نتایج نشان داد که اجرای این مداخلات به تدریج موجب افزایش جرئت ورزی، کاهش ترس از ابراز نظر، و ارتقای اعتمادبه نفس مهسا گردید. همچنین، میزان مشارکت او در فعالیت های گروهی و تعامل با همکلاسی ها به شکل چشمگیری افزایش یافت. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که بهره گیری آگاهانه و مستمر از راهبردهای آموزشی متناسب، نه تنها در حل مشکل کم رویی دانش آموزان موثر است، بلکه می تواند الگویی برای سایر معلمان در مدیریت کلاس های درس و ارتقای رشد شخصیتی فراگیران نیز فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

کم رویی ، اعتمادبه نفس ، راهبردهای آموزشی ، اقدام پژوهی ، دانش آموزان ابتدایی.