ارتباط طبیعت محوری مدارس با رشد شناختی و سلامت روان دانش آموزان

در دهه های اخیر، با رشد سریع شهرنشینی، فشردگی برنامه های آموزشی و کاهش ارتباط مستقیم دانش آموزان با محیط های طبیعی، پیامدهایی همچون افزایش اضطراب، افت تمرکز، کاهش خلاقیت و اختلال در رشد شناختی کودکان مشاهده شده است. در این میان، رویکرد «طبیعت محوری در مدارس» به عنوان یک راهکار آموزشی-تربیتی نوظهور، بر تلفیق عناصر محیط طبیعی در طراحی فضاهای یادگیری، محتوای درسی و فعالیت های روزمره آموزشی تاکید دارد. مقاله مروری حاضر، با هدف تحلیل نظری و تجربی ارتباط بین طبیعت محوری در محیط مدرسه با مولفه هایی چون رشد شناختی و سلامت روان دانش آموزان، به بررسی مطالعات داخلی و بین المللی در این زمینه می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که تماس مداوم با طبیعت، چه از طریق طراحی فیزیکی فضاهای سبز آموزشی و چه از طریق رویکردهای آموزشی مبتنی بر محیط، می تواند موجب تقویت عملکردهای اجرایی مغز، افزایش سطح توجه و تمرکز، کاهش علائم استرس و افسردگی، و ارتقای احساس تعلق، امنیت روانی و شادکامی در دانش آموزان شود. در نهایت، مقاله بر لزوم بازاندیشی در طراحی مدرسه ها و بازنگری در الگوهای آموزش رسمی بر پایه پیوند انسان و طبیعت تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

طبیعت محوری ، رشد شناختی ، سلامت روان ، مدارس سبز ، محیط طبیعی ، آموزش مبتنی بر طبیعت.