تاثیر آموزش مبتنی بر داستان گویی بر درک مفاهیم خواندن و نوشتن در دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر داستان گویی بر ارتقاء درک مفاهیم خواندن و نوشتن در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه سوم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان گروه آزمایش و ۳۰ نفر به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش هایی قرار گرفت که در آن ها داستان گویی به عنوان محور اصلی تدریس مفاهیم خواندن (مانند درک مطلب، واژگان، و استنباط) و نوشتن (مانند انسجام متن و ساختار روایت) مورد استفاده قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل از روش های سنتی تدریس بهره بردند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون استاندارد درک مطلب و پرسشنامه سنجش مهارت های نوشتاری بود که روایی محتوایی آن ها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (۰/۸۹ برای درک مطلب و ۰/۸۵ برای نوشتن) مورد سنجش قرار گرفت. نتایج تحلیل آماری داده ها (با استفاده از آزمون T مستقل و تحلیل واریانس مختلط) نشان داد که تفاوت معناداری بین نمرات پس آزمون گروه آزمایش و گروه کنترل در هر دو مولفه درک مفاهیم خواندن و نوشتن وجود دارد ([P < ۰/۰۱]). گروهی که آموزش مبتنی بر داستان گویی را دریافت کردند، به طور چشمگیری در مهارت های استنباطی، بسط واژگان، و سازماندهی نوشتار پیشرفت کردند. این یافته ها قویا حمایت می کنند که استفاده نظام مند از داستان گویی، با توجه به سازوکار درونی سازی مفاهیم از طریق چارچوب های روایی و ارتباط عاطفی با محتوا، می تواند به عنوان یک راهبرد آموزشی موثر در توسعه سواد خواندن و نوشتن در دانش آموزان ابتدایی عمل کند. این پژوهش بر اهمیت بازنگری در رویکردهای سنتی آموزش زبان تاکید دارد و ضرورت تلفیق روش های فعال و جذاب مانند داستان گویی را در برنامه درسی دوره ابتدایی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر داستان گویی ، درک مطلب ، مهارت های نوشتاری ، دانش آموزان ابتدایی ، رویکردهای فعال آموزشی.