تاثیر ارتباط صمیمی آموزگار ابتدایی با دانش آموزان بر انگیزش و خودکارآمدی تحصیلی

این پژوهش با هدف تبیین تاثیر ارتباط صمیمی آموزگار ابتدایی با دانش آموزان بر انگیزش و خودکارآمدی تحصیلی آنان انجام شده است. در دوره آموزش ابتدایی، کیفیت تعاملات عاطفی و آموزشی میان معلم و دانش آموز نقشی اساسی در شکل گیری نگرش کودکان نسبت به یادگیری و باور آنان به توانایی های خویش دارد. این مطالعه با رویکرد تحلیلی کیفی و به شیوه کتابخانه ای، به بررسی مفاهیم ارتباط صمیمی، انگیزش درونی و خودکارآمدی تحصیلی و تحلیل سازوکارهای پیوند میان آن ها پرداخته است. یافته ها نشان می دهد ارتباط مبتنی بر احترام، همدلی، حمایت عاطفی و بازخورد سازنده، موجب ایجاد امنیت روانی، تقویت احساس تعلق به کلاس و افزایش تجربه های موفقیت آمیز در دانش آموزان می شود. این عوامل در تعامل با یکدیگر، باور به توانمندی و انگیزش درونی را تقویت کرده و به پایداری در انجام تکالیف و بهبود عملکرد تحصیلی می انجامد. همچنین نتایج حاکی از آن است که نقش ارتباط صمیمی برای دانش آموزان دارای انگیزش یا اعتماد به نفس پایین تر برجسته تر بوده و می تواند به عنوان عاملی پیشگیرانه در برابر افت تحصیلی عمل کند. در مجموع، توجه به کیفیت رابطه آموزگار و دانش آموز و تقویت مهارت های ارتباطی معلمان، راهبردی موثر در ارتقای دستاوردهای تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

ارتباط صمیمی ، انگیزش درونی ، خودکارآمدی تحصیلی ، آموزگار ابتدایی ، عملکرد تحصیلی.