نقش آموزش و پرورش در توسعه پایدار: از سیاست گذاری تا عمل

توسعه پایدار، به عنوان مفهومی چندبعدی و آینده نگر، مستلزم مشارکت همه جانبه نهادهای اجتماعی، به ویژه نظام آموزش و پرورش است. آموزش و پرورش نه تنها بستر انتقال دانش و مهارت، بلکه زمینه ساز پرورش نگرش ها، ارزش ها و رفتارهایی است که پایداری را در سطوح فردی و اجتماعی نهادینه می کند. در این مقاله مروری، با تکیه بر ادبیات نظری و پژوهش های تجربی، نقش آموزش و پرورش در تحقق اهداف توسعه پایدار مورد واکاوی قرار گرفته و از منظر سیاست گذاری کلان تا سطح اجرای برنامه های درسی و فعالیت های مدرسه ای تحلیل شده است. یافته های حاصل از مرور منابع بیانگر آن است که آموزش برای توسعه پایدار نیازمند بازنگری در سیاست های آموزشی، برنامه های درسی، شیوه های تدریس، ارزیابی، تربیت معلمان و مشارکت فراگیران است. همچنین، تحقق عملی توسعه پایدار در نظام آموزشی مستلزم انسجام بین سازمانی، توجه به بوم گرایی، و توانمندسازی فرهنگی و اجتماعی معلمان و دانش آموزان می باشد. این مقاله تاکید می کند که بدون تحول بنیادین در نظام آموزش و پرورش، رسیدن به توسعه ای پایدار، مشارکتی و عادلانه، صرفا در حد شعار باقی خواهد ماند. در نهایت، پیشنهادهایی برای تقویت پیوند میان آموزش و توسعه پایدار در سطح ملی و مدرسه ای ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، توسعه پایدار ، سیاست گذاری آموزشی ، برنامه درسی ، توانمندسازی معلمان.