توسعه مدل بومی ادغام هوش مصنوعی در برنامه درسی

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های پیشرفته، توانسته است تحولات بنیادینی در حوزه آموزش ایجاد کند و فرصت های نوینی برای بهبود فرآیندهای یاددهی و یادگیری فراهم آورد. ادغام هوش مصنوعی در برنامه های درسی، امکان طراحی مسیرهای یادگیری شخصی سازی شده، ارائه بازخورد فوری، شبیه سازی موقعیت های واقعی و تقویت مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت دانش آموزان را فراهم می سازد. با این حال، بسیاری از مدل های ادغام هوش مصنوعی در آموزش، مبتنی بر تجارب بین المللی بوده و با زمینه های فرهنگی، اجتماعی و آموزشی ایران سازگار نیستند. بنابراین، توسعه یک مدل بومی که بتواند ویژگی های خاص نظام آموزشی ایران، نیازهای دانش آموزان و ظرفیت های معلمان را مد نظر قرار دهد، امری ضروری است.این مقاله با رویکرد مروری، به بررسی مطالعات داخلی و بین المللی پیرامون ادغام هوش مصنوعی در برنامه های درسی، تحلیل موفقیت ها و چالش ها و ارائه چارچوبی برای طراحی مدل بومی می پردازد. نتایج پژوهش ها نشان می دهند که استفاده از هوش مصنوعی در کلاس های درس، موجب افزایش انگیزش، خودکارآمدی، یادگیری فعال و مهارت های نوآورانه دانش آموزان می شود و در صورت بومی سازی، قابلیت سازگاری با ارزش ها و ویژگی های آموزشی ایران را نیز داراست. مقاله همچنین به بررسی نقش معلمان، والدین و سیاست گذاران آموزشی در موفقیت اجرای مدل بومی و راهکارهای عملیاتی برای ادغام هوش مصنوعی در برنامه درسی می پردازد و چشم اندازی تحلیلی برای آینده آموزش ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، برنامه درسی ، مدل بومی ، یادگیری فعال ، نوآوری آموزشی ، شخصی سازی آموزش.