بازاندیشی در شیوه های تدریس زمین شناسی: رویکردی نوین در آموزش علوم زمین در مدارس متوسطه دوم

زمین شناسی به عنوان یکی از شاخه های بنیادین علوم تجربی، نقش بی بدیلی در شناخت ساختار زمین، منابع طبیعی، پدیده های ژئولوژیکی و مخاطرات طبیعی دارد. با وجود اهمیت حیاتی این علم در فهم فرآیندهای زیست محیطی و توسعه پایدار، شیوه های سنتی تدریس آن در مدارس متوسطه دوم اغلب ناکارآمد، خشک و فاقد جاذبه های لازم برای درگیرسازی دانش آموزان است. پژوهش های متعدد نشان می دهند که فقدان بهره گیری از روش های تدریس فعال، فناوری محور و پروژه محور، منجر به کاهش انگیزش یادگیرندگان و ضعف در درک عمیق مفاهیم زمین شناسی می گردد. این مقاله مروری با هدف بازاندیشی در شیوه های تدریس زمین شناسی، با تمرکز بر رویکردهای نوین آموزشی همچون یادگیری اکتشافی، بهره گیری از شبیه سازهای زمین ساختی، آموزش مبتنی بر مکان (place-based education) و استفاده از فناوری های واقعیت افزوده (AR) و مجازی (VR)، تلاش می کند تا چشم اندازی تازه برای آموزش این علم در مدارس ترسیم نماید. یافته های این مطالعه بر اساس تحلیل مطالعات پیشین، گزارش های تجربی و نظریه های جدید یادگیری حاکی از آن است که به کارگیری رویکردهای نوین تدریس می تواند به ارتقاء درک مفهومی، تفکر انتقادی، افزایش تعامل فراگیران با محیط طبیعی و توسعه شایستگی های علمی در دانش آموزان منجر شود. در نتیجه، تغییر نگرش نسبت به آموزش زمین شناسی از طریق اصلاح روش های تدریس، ضرورتی اجتناب ناپذیر در عصر آموزش نوین محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش زمین شناسی ، رویکردهای نوین تدریس ، یادگیری اکتشافی ، مدارس متوسطه دوم.