بررسی رابطه سبک تدریس معلم با علاقه مندی به درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان سبک تدریس معلمان و میزان علاقه مندی دانش آموزان به دروس مختلف انجام شده است. این مطالعه با فرض اینکه سبک تدریس معلم نقش محوری در شکل گیری نگرش و انگیزه یادگیری دانش آموزان ایفا می کند، به دنبال شناسایی الگوهای تدریس موثر و میزان تاثیر آن ها بر افزایش یا کاهش علاقه مندی دانش آموزان است. پژوهش های متعددی نشان داده اند که رویکردهای تدریس مبتنی بر مشارکت فعال دانش آموز، انعطاف پذیری و توجه به تفاوت های فردی، نتایج یادگیری مثبت تری به همراه دارد. در مقابل، سبک های آمرانه و یک طرفه، غالبا منجر به کاهش انگیزه درونی و افزایش اضطراب یادگیری می شود. روش تحقیق در این مقاله مروری تحلیلی است که با بررسی ادبیات نظری و پژوهش های تجربی مرتبط در این حوزه، به تبیین سازوکار این رابطه پرداخته است. نتایج این بررسی نشان می دهد که سبک های تدریس دموکراتیک و تسهیل گر (Facilitator) بیشترین همبستگی مثبت را با علاقه مندی بلندمدت دانش آموزان دارند. درک عمیق تر این رابطه برای تدوین برنامه های آموزشی موثر و توسعه حرفه ای معلمان ضروری است. یافته ها پیشنهاد می کنند که تمرکز آموزش های ضمن خدمت معلمان باید بر تقویت مهارت های ارتباطی و استفاده از رویکردهای فعال یادگیری باشد تا محیطی جذاب و انگیزه بخش برای دانش آموزان فراهم آید.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، علاقه مندی دانش آموز ، انگیزش تحصیلی ، روش تدریس ، توسعه حرفه ای معلم