تحلیل تاثیر تدریس خلاق بر افزایش علاقه مندی دانش آموزان به یادگیری

علاقه مندی به یادگیری یکی از عوامل بنیادین در پایداری و عمق یادگیری دانش آموزان به شمار می رود و نقشی تعیین کننده در مشارکت فعال، انگیزش درونی و تداوم تلاش های آموزشی آنان دارد. با این حال، در بسیاری از محیط های آموزشی، شیوه های تدریس سنتی و یکنواخت موجب کاهش اشتیاق دانش آموزان نسبت به فرایند یادگیری شده و یادگیری را به فعالیتی صرفا تکلیف محور تبدیل کرده است. در چنین شرایطی، توجه به تدریس خلاق به عنوان رویکردی نوآورانه و دانش آموزمحور اهمیت ویژه ای می یابد. هدف مقاله حاضر تحلیل تاثیر تدریس خلاق بر افزایش علاقه مندی دانش آموزان به یادگیری و تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن ها این نوع تدریس می تواند نگرش دانش آموزان را نسبت به یادگیری دگرگون سازد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی، به بررسی مفاهیم مرتبط با علاقه مندی به یادگیری، ویژگی ها و مولفه های تدریس خلاق، نقش محیط یادگیری و فضای روانی کلاس، و پیوند این رویکرد با انگیزش، مشارکت و درگیری شناختی دانش آموزان می پردازد. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که تدریس خلاق از طریق ایجاد تنوع در روش های آموزشی، تقویت تعاملات آموزشی، توجه به تفاوت های فردی و فراهم سازی تجربه های یادگیری معنادار، می تواند علاقه مندی دانش آموزان به یادگیری را به طور معناداری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس خلاق ، علاقه مندی به یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت آموزشی ، درگیری شناختی و محیط یادگیری