نقش آموزش هوشمند و فناوری های دیجیتال در ارتقای کیفیت یادگیری ریاضی دانش آموزان متوسطه اول

مسئله اصلی این مقاله، بررسی اثربخشی واقعی فناوری های دیجیتال و رویکردهای آموزش هوشمند در ارتقای کیفیت یادگیری مفاهیم ریاضی در دوره اول متوسطه است. با وجود گسترش روزافزون ابزارهای فناورانه در محیط های آموزشی، هنوز میزان تاثیرگذاری آن ها بر درک عمیق و ماندگار ریاضیات، به ویژه در مقابل روش های سنتی، به صورت نظام مند مورد ارزیابی قرار نگرفته است. این پژوهش با روش تحقیق ترکیبی (کمی و کیفی) و با استفاده از طرح شبه آزمایشی با گروه کنترل و آزمایش، به بررسی این مسئله پرداخته است. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه هشتم یک منطقه شهری بوده و نمونه ای به حجم ۱۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون های استاندارد پیش آزمون و پس آزمون سنجش درک مفهومی، پرسشنامه انگیزشی و مشاهده ساختاریافته کلاس های درس بود. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند از نرم افزارهای تعاملی هندسه و سیستم های یادگیری تطبیقی مبتنی بر هوش مصنوعی، به طور معناداری موجب بهبود درک مفهومی، افزایش انگیزه و کاهش اضطراب ریاضی در گروه آزمایش شده است. به طور خاص، میانگین نمرات گروه آزمایش در مولفه «حل مسئله پیچیده» و «کاربرد مفاهیم» رشد قابل توجهی را نسبت به گروه کنترل نشان داد.نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که فناوری زمانی می تواند تحول آفرین باشد که نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان تقویت کننده فرآیندهای شناختی و در چارچوب طراحی آموزشی دقیق به کار گرفته شود. این یافته ها بر ضرورت بازنگری در برنامه ریزی درسی، آموزش معلمان و تامین زیرساخت های هوشمند برای تحقق عدالت آموزشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

آموزش هوشمند ، فناوری های دیجیتال ، ریاضیات متوسطه اول ، کیفیت یادگیری