نقش همکاری معلم و والدین در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص در دوره ابتدایی

اختلالات یادگیری خاص از جمله چالش های اساسی نظام آموزشی در دوره ابتدایی محسوب می شوند که می توانند بر پیشرفت تحصیلی، انگیزش یادگیری و سازگاری روانی اجتماعی دانش آموزان تاثیر منفی بگذارند (American Psychiatric Association, ۲۰۱۳). پژوهش های متعدد نشان داده اند که مداخله های آموزشی صرفا مدرسه محور، بدون مشارکت فعال والدین، اثربخشی محدودی در بهبود عملکرد تحصیلی این دانش آموزان دارند (Epstein, ۲۰۱۸). در این میان، همکاری هدفمند و مستمر میان معلمان و والدین به عنوان یک راهبرد کلیدی می تواند نقش تعیین کننده ای در شناسایی زودهنگام مشکلات، طراحی برنامه های آموزشی فردمحور و تقویت یادگیری ایفا کند (Desforges & Abouchaar, ۲۰۰۳).هدف این مقاله، تبیین نقش همکاری معلم و والدین در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص در دوره ابتدایی است. در این راستا، ابتدا مفهوم اختلالات یادگیری خاص و ویژگی های تحصیلی این دانش آموزان بررسی می شود، سپس ابعاد مختلف همکاری معلم و والدین و سازوکارهای تاثیرگذاری آن بر پیشرفت تحصیلی تحلیل می گردد (Hoover-Dempsey et al., ۲۰۰۵). یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که ارتباط منظم، آموزش والدین، همسویی روش های آموزشی خانه و مدرسه و مشارکت والدین در تصمیم گیری های آموزشی می تواند به بهبود خواندن، نوشتن و ریاضیات در دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص منجر شود (Hill & Tyson, ۲۰۰۹). در پایان، راهکارهای عملی برای تقویت این همکاری در مدارس ابتدایی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

همکاری معلم و والدین ، اختلالات یادگیری خاص ، عملکرد تحصیلی ، آموزش ابتدایی ، مشارکت خانواده