کاربست یادگیری بازی محور در آموزش مهارت های زندگی دانش آموزان دوره ابتدایی: رویکردی نوین برای پیوند یادگیری شناختی و اجتماعی

تحولات سریع اجتماعی و فناوری در قرن بیست ویکم، ضرورت بازنگری در شیوه های آموزش مهارت های زندگی را بیش از پیش نمایان ساخته است. نظام های آموزشی دیگر نمی توانند تنها بر انتقال دانش نظری تکیه کنند، بلکه موظف اند دانش آموزانی توانمند در حل مسئله، تصمیم گیری، ارتباط موثر و خودآگاهی پرورش دهند. در این میان، یادگیری بازی محور به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، بستری فعال، انگیزشی و تجربه محور برای آموزش مهارت های زندگی فراهم می آورد.هدف این مقاله بررسی ظرفیت های یادگیری بازی محور در آموزش مهارت های زندگی در مدرسه و تبیین چارچوبی مفهومی برای به کارگیری آن در کلاس درس است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع نظری و پژوهش های جدید حوزه آموزش و روان شناسی تربیتی است. یافته ها نشان می دهد بازی محوری می تواند از طریق درگیرسازی هیجانی، تعامل اجتماعی، شبیه سازی موقعیت های واقعی زندگی و ایجاد فرصت تصمیم گیری، به رشد مهارت هایی چون همکاری، خودمدیریتی، همدلی و حل تعارض کمک کند.نتایج حاکی از آن است که تلفیق هدفمند بازی های آموزشی با برنامه درسی مهارت های زندگی، نه تنها یادگیری را عمیق تر می کند بلکه نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه را نیز مثبت تر می سازد. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان درسی با طراحی بازی های آموزشی ساختاریافته، از ظرفیت این رویکرد برای پرورش شایستگی های زندگی بهره گیرند

کلیدواژه ها:

یادگیری بازی محور ، مهارت های زندگی ، آموزش ابتدایی ، آموزش فعال ، یادگیری تجربی ، پرورش اجتماعی–هیجانی