کاربرد هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی در تحلیل سبک های زبانی، بلاغی و خلاقیت آموزشی معلمان ادبیات فارسی در کلاس درس

پژوهش حاضر با تمرکز بر کاربرد هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی (NLP) در تحلیل سبک های زبانی، بلاغی و خلاقیت آموزشی معلمان ادبیات فارسی در کلاس درس، به دنبال ارائه رویکردی نوین در ارزیابی کیفی و کمی روش های تدریس است. در این مطالعه، داده های گردآوری شده از ۵۲ کلاس درس ادبیات فارسی در مقاطع متوسطه دوم شامل بیش از ۴۵۰۰ جمله آموزشی و تعاملی مورد بررسی قرار گرفت. الگوریتم های یادگیری عمیق و مدل های زبانی پیشرفته برای استخراج الگوهای بلاغی، سبک های زبانی و میزان خلاقیت آموزشی به کار گرفته شدند. نتایج نشان داد که ۷۲٪ از معلمان همچنان به استفاده از سبک های بلاغی سنتی نظیر تشبیه، استعاره و ایهام گرایش دارند، در حالی که تنها ۲۸٪ از آنان به بهره گیری از شیوه های نوین خلاقیت آموزشی مانند روایت پردازی دیجیتال، پرسش های باز و تعامل مبتنی بر فناوری تمایل نشان دادند.مدل های NLP توانستند با دقت ۸۹٪ الگوهای زبانی را طبقه بندی کرده و میزان خلاقیت آموزشی را در سه سطح پایین، متوسط و بالا تفکیک کنند. تحلیل آماری نشان داد که معلمانی که از سبک های نوین بهره می گیرند، در مقایسه با گروه سنتی، توانسته اند ۳۵٪ افزایش در مشارکت دانش آموزان و ۲۹٪ بهبود در کیفیت پاسخ های تحلیلی ایجاد کنند. این یافته ها بیانگر آن است که هوش مصنوعی نه تنها قادر به شناسایی و طبقه بندی سبک های آموزشی است، بلکه می تواند به عنوان ابزاری برای ارائه بازخوردهای هوشمند و ارتقای روش های تدریس ادبیات فارسی عمل کند. از منظر نظری، این پژوهش نشان می دهد که تلفیق فناوری های نوین با آموزش ادبیات، امکان بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل گر خلاقیت و تفکر انتقادی را فراهم می آورد. از منظر عملی، نتایج می تواند به طراحی سامانه های هوشمند ارزیابی آموزشی کمک کند که قادرند سبک های زبانی و بلاغی معلمان را به صورت پویا تحلیل کرده و مسیرهای بهبود را پیشنهاد دهند. در نهایت، این تحقیق بر ضرورت توجه به ظرفیت های هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی تاکید دارد و چشم اندازی نوین برای ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس های درس ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پردازش زبان طبیعی ، سبک های زبانی ، بلاغت ، خلاقیت آموزشی ، معلمان ادبیات فارسی