واکاوی نقش دوگانه "معلم_مشاور" در پیشگیری و مدیریت بی علاقگی به مدرسه در دانش آموزان ابتدایی

بی علاقگی به مدرسه به عنوان یک پدیده چندبعدی (عاطفی، شناختی و رفتاری) یکی از چالش های عمده دوره ابتدایی محسوب می شود که می تواند پیامدهای منفی کوتاه و بلندمدت آموزشی و روانی به همراه داشته باشد. این مقاله با هدف واکاوی نقش دوگانه و تلفیقی «معلم-مشاور» در پیشگیری و مدیریت این پدیده، به روش مرور نظام مند تحلیلی و با بررسی مطالعات مرتبط در بازه ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ انجام شده است. یافته ها نشان می دهد معلمان با به کارگیری مهارت های ارتباطی، حمایتی و تشخیصی اولیه می توانند از طریق تامین نیازهای روان شناختی اساسی دانش آموزان (خودمختاری، شایستگی، ارتباط) و در چارچوب نظریه خودتعیین گری، بستری پیشگیرانه ایجاد کنند. همچنین راهبردهای مداخله ای عملی مانند تشخیص زودهنگام، گفت وگوی فردی و همکاری با شبکه حمایتی در مدیریت موثر بی علاقگی نقش کلیدی دارند. اگرچه چالش هایی چون کمبود زمان و آموزش، این نقش را تحت تاثیر قرار می دهد، اما توانمندسازی معلمان در این حوزه، سرمایه گذاری موثری برای افزایش تعلق مدرسه ای و ارتقای سلامت روان آموزشی قلمداد می شود.

کلیدواژه ها:

معلم ابتدایی ، نقش مشاوره ای معلم ، بی علاقگی به مدرسه ، پیشگیری ، مدیریت ، دانش آموز ابتدایی ، نظریه خودتعیین گری