بررسی تاثیر آموزش های هنری(نقاشی، موسیقی، تئاتر) بر کاهش استرس دانش آموزان و افزایش خلاقیت در دروس اصلی

مقدمه و مسئله پژوهش: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش تخصصی در سه حوزه هنری (نقاشی، موسیقی و تئاتر) بر کاهش استرس ادراک شده (PSS) و ارتقاء خلاقیت (TTCT) دانش آموزان در دروس محوری شکل گرفت. در محیط های آموزشی کنونی، نیاز به یافتن راهکارهای موثری برای مدیریت عوامل روانی-عاطفی و تقویت قابلیت های شناختی همزمان احساس می شود. روش شناسی: این مطالعه با استفاده از یک طرح شبه آزمایشی با گروه کنترل و سه گروه مداخله (جمعا N=۱۲۰N=۱۲۰N=۱۲۰ شرکت کننده) انجام شد. گروه ها به مدت هشت هفته در معرض مداخلات تخصصی هنری قرار گرفتند. داده های استرس، خلاقیت و خودکارآمدی (GSES) با استفاده از تحلیل های مدل سازی سلسله مراتبی خطی (HLM) تحلیل شدند تا اثرات فردی و گروهی به طور همزمان مورد بررسی قرار گیرند و نقش متغیرهای واسط تعیین شود. یافته های کلیدی: نتایج قویا نشان داد که شرکت در تمامی برنامه های هنری منجر به کاهش معنادار استرس در مقایسه با گروه کنترل گردید. به طور خاص، یافته ها بر تاثیرات تفکیک شده تاکید کردند؛ مداخله موسیقی با بهبود انعطاف پذیری در حل مسائل ریاضی مرتبط بود، در حالی که نقاشی به طور مثبت بر اصالت خلاقیت در تکالیف علمی اثر گذاشت. مهم تر از همه، تحلیل میانجی گری نشان داد که افزایش در خودکارآمدی (GSES) نقش اساسی در تبیین کاهش استرس ناشی از مشارکت هنری ایفا می کند. نتیجه گیری و دلالت ها: این پژوهش شواهد تجربی مستدلی را برای ادغام هدفمند آموزش هنر در برنامه های درسی فراهم می آورد. یافته ها نشان می دهد که آموزش هنر صرفا یک فعالیت فرعی نیست، بلکه یک استراتژی کارآمد برای تقویت تاب آوری عاطفی و تقویت مهارت های شناختی مرتبط با دروس اصلی از طریق تقویت باور دانش آموزان به توانمندی های خود است.

کلیدواژه ها:

آموزش هنر ، خودکارآمدی ، خلاقیت دامنه-محور ، ، کاهش استرس ، مداخله شبه آزمایشی ، مدل سازی سلسله مراتبی خطی ، تئاتر ، موسیقی ، نقاشی