تاثیر خودکارآمدی معلمان بر انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مدارس ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر خودکارآمدی معلمان بر انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مقطع ابتدایی انجام شد. خودکارآمدی معلم، به عنوان یکی از عوامل کلیدی در موفقیت فرایندهای یاددهی-یادگیری، نقش بسزایی در شکل دهی به محیط کلاسی، تعامل با دانش آموزان و در نهایت، بهبود نتایج تحصیلی آنان ایفا می کند. در محیط های آموزشی کنونی که با چالش های متعددی از جمله تفاوت های فردی دانش آموزان، نیاز به روش های نوین تدریس و ارتقاء مستمر کیفیت آموزشی مواجه هستند، باور معلمان به توانایی های خود در مدیریت کلاس، انتقال مفاهیم و ایجاد انگیزه در دانش آموزان، امری حیاتی است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی کمی و با استفاده از ابزارهای سنجش استاندارد، به تحلیل رابطه بین خودکارآمدی معلمان و دو مولفه مهم یادگیری دانش آموزان، یعنی انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی، پرداخته است. فرضیه های پژوهش بر اساس نظریه هایی چون خودکارآمدی بندورا (Bandura, ۱۹۹۷) و نظریه انگیزش تحصیلی (Deci & Ryan, ۱۹۸۵) تدوین شده اند. انتظار می رود یافته های این پژوهش، درک عمیق تری از چگونگی تاثیرگذاری باورهای معلمان بر عملکرد دانش آموزان ارائه دهد و مبنایی برای طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در جهت ارتقاء سطح خودکارآمدی آنان فراهم آورد. این نتایج می تواند راهنمای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و برنامه ریزان دوره های تربیت معلم در جهت بهبود کیفیت نظام آموزشی باشد.