نقش محیط روانی–اجتماعی کلاس درس در شکل گیری مهارت های خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

این پژوهش به بررسی نقش محوری محیط روانی–اجتماعی کلاس درس در فرآیند شکل گیری مهارت های خودتنظیمی و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. خودتنظیمی به عنوان مجموعه ای از فرآیندهای شناختی، انگیزشی و رفتاری که یادگیرنده به صورت فعال برای رسیدن به اهداف آموزشی خود به کار می گیرد، نقشی حیاتی در موفقیت تحصیلی دارد (Zimmerman, ۲۰۰۰). محیط کلاس درس، به عنوان بستر اصلی تعاملات آموزشی، عاملی تعیین کننده در پرورش این مهارت هاست. این مطالعه با رویکرد توصیفی–همبستگی و با استفاده از داده های شبیه سازی شده، به تحلیل ارتباط بین ابعاد محیط کلاس درس (شامل حمایت معلم، روابط همسالان، و جو مشارکتی) و مولفه های خودتنظیمی (برنامه ریزی، اجرا و تنظیم گری) و نمرات پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. نتایج شبیه سازی شده نشان داد که جو مثبت کلاس و حمایت معلم، همبستگی معنادار و مثبتی با هر سه مولفه خودتنظیمی دارند. همچنین، خودتنظیمی به عنوان متغیر میانجی قوی، نقش مهمی در تبیین رابطه بین کیفیت محیط کلاس و پیشرفت تحصیلی ایفا می کند. این یافته ها بر لزوم توجه سیاست گذاران آموزشی و معلمان به ایجاد محیط های یادگیری حمایتی و ایمن برای تقویت استقلال و خودکارآمدی دانش آموزان ابتدایی تاکید دارد.