نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود کیفیت یادگیری

این پژوهش به بررسی تاثیرات چندوجهی فناوری های نوین آموزشی (مانند هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، یادگیری موبایلی و پلتفرم های یادگیری تطبیقی) بر کیفیت یادگیری در محیط های آموزشی معاصر می پردازد. با توجه به تحولات سریع عصر دیجیتال، استفاده از این فناوری ها دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت برای ارتقاء اثربخشی فرایندهای آموزشی محسوب می شود. این مقاله با اتکا به نظریه های یادگیری شناختی و رفتاری، به ویژه سازنده گرایی اجتماعی و نظریه خودتعیین گری، به تحلیل چگونگی تاثیر متغیرهای واسطه ای نظیر انگیزه درونی، خودکارآمدی و تعامل فعال بر رابطه بین به کارگیری فناوری و نتایج یادگیری (شامل درک عمیق، مهارت های تفکر انتقادی و رضایتمندی دانشجویان) می پردازد. داده های شبیه سازی شده از طریق مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شده اند تا مدل مفهومی پژوهش مورد سنجش قرار گیرد. نتایج شبیه سازی شده حاکی از آن است که به کارگیری استراتژیک فناوری های نوین، به ویژه آن هایی که امکان شخصی سازی مسیر یادگیری را فراهم می آورند، تاثیر معنادار و مثبتی بر افزایش کیفیت یادگیری دارد؛ این تاثیر عمدتا از طریق تقویت مولفه های خودتعیین گری و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان حاصل می شود. این مطالعه ضمن تاکید بر لزوم توسعه زیرساخت های فنی و تربیت مدرسان، پیشنهاداتی برای سیاست گذاران آموزشی و طراحان سیستم های یادگیری ارائه می دهد.