اثربخشی آموزش مهارت های خودکنترلی و همدلی بر کاهش اختلالات رفتاری در کلاس های ابتدایی

اختلالات رفتاری در دوره ابتدایی یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی است که تاثیرات منفی قابل توجهی بر کیفیت یادگیری، تعاملات اجتماعی و رشد هیجانی کودکان دارد. این مقاله با هدف تحلیل اثربخشی آموزش مهارت های خودکنترلی و همدلی بر کاهش اختلالات رفتاری در کلاس های ابتدایی، به بررسی نظری و تطبیقی این موضوع پرداخته است. در این پژوهش، با استفاده از مرور نظام مند منابع و تحلیل نظری، نقش مهارت های خودکنترلی و همدلی در تنظیم هیجانات، مدیریت رفتارهای تکانشی، تقویت تعاملات اجتماعی و پیشگیری از رفتارهای مخرب مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهند که آموزش مهارت های خودکنترلی، از جمله مدیریت هیجان، تاخیر در لذت و تصمیم گیری منطقی، موجب افزایش توانایی کودکان در کنترل رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی می شود. همچنین، مهارت همدلی با تاکید بر ابعاد شناختی، هیجانی و رفتاری، به دانش آموزان کمک می کند تا احساسات و نیازهای دیگران را بهتر درک کرده و در تعاملات اجتماعی رفتارهای سازگارانه تری از خود نشان دهند. تعامل این دو مهارت، زیربنای رشد اخلاقی و هیجانی کودکان را شکل داده و موجب کاهش اختلالات رفتاری و بهبود جو کلاس درس می شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که گنجاندن آموزش این مهارت ها در برنامه های درسی رسمی و غیررسمی، همراه با توانمندسازی معلمان و طراحی ابزارهای سنجش بومی، می تواند منجر به بهبود سازگاری اجتماعی، افزایش کنترل هیجانات و کاهش رفتارهای مخرب در کودکان شود. این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی بر توسعه برنامه های آموزشی در زمینه مهارت های اجتماعی-هیجانی تمرکز کرده و با همکاری روان شناسان و مشاوران، راهکارهای موثری برای اجرای این آموزش ها ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

اختلالات رفتاری ، مهارت های خودکنترلی ، مهارت های همدلی ، آموزش اجتماعی-هیجانی ، سازگاری اجتماعی