روایت پژوهی : روایت من از مواجهه با دانش آموزی که جنگ درونش را با پیچ و مهره آرام می کرد

این روایت پژوهی با هدف واکاوی تجربه ی معلم از مواجهه با دانش آموزی انجام شد که بخش عمده ای از تنش های درونی خود را با ساخت وساز و دستکاری مداوم ابزارهای مکانیکی تنظیم می کرد. ضرورت انجام پژوهش از آنجا شکل گرفت که رفتارهای ظاهرا مزاحم او بی قراری، حساسیت اجتماعی، درگیری های کلامی و ساخت وساز پنهانی نه تنها جریان کلاس را مختل می کرد، بلکه خود دانش آموز را در چرخه ای از طردشدگی و آشفتگی هیجانی نگه می داشت. برای فهم عمیق تر مسئله، مشاهده نظام مند، ثبت روزانه رفتار، گفت وگو با مادر، مشاور و مدیر، و تحلیل مضامین روایی به کار گرفته شد. راهکارهای اجراشده شامل واگذاری مسئولیت های کوچک، توجه مثبت مشروط، طراحی لحظات گفت وگوی آرام، و ادغام ساخت وساز در قالب «یادگیری بازیافتی» بود تا رفتار فردی کودک به مسیر یادگیری و مشارکت گروهی هدایت شود. یافته ها نشان داد که ساخت وساز برای کودک، ابزار اصلی تنظیم هیجان و بخشی از هویت فردی اش بود و زمانی که این نیاز در متن آموزش به رسمیت شناخته شد، احساس تعلق، خودکنترلی و مشارکت اجتماعی او به طور محسوسی افزایش یافت. نتیجه نهایی پژوهش بیانگر آن است که پاسخ به سه پرسش اصلی چنین شکل گرفت: مسئله چه بود؟ ناتوانی کودک در تنظیم هیجان و ادراک اجتماعی که در قالب رفتارهای پرتنش بروز می یافت. چه کردم؟ رفتار را مشاهده و معناکاوی کردم، و با بازطراحی محیط یادگیری، ساخت وساز را از مزاحمت به فرصت تبدیل نمودم. چه شد؟ تنش دانش آموز کاهش یافت، تعاملات اجتماعی او بهبود پیدا کرد و رفتارهایش از حاشیه کلاس به متن یادگیری پیوند خورد.