اقدام پژوهی : چگونه توانستم با مهارت های ارتباطی و عاطفی، دانش آموزی گریان را به دانش آموزی علاقه مند به مدرسه تبدیل کنم ؟

هدف از این اقدام پژوهی، بررسی و تبیین این بود که چگونه می توانم با بهره گیری از مهارت های ارتباطی و عاطفی، دانش آموزی گریان را به دانش آموزی علاقه مند به مدرسه تبدیل کنم. مسئله از آن جا آغاز شد که یکی از دانش آموزان کلاس اولم با اضطراب شدید و گریه های مکرر روزانه وارد کلاس می شد و این وضعیت نه تنها بر عملکرد خود او بلکه بر فضای عاطفی کل کلاس تاثیر منفی داشت. پژوهش حاضر در دبستان پسرانه قائم ۱ ناحیه سه کرج با ۳۷ دانش آموز اجرا شد و تمرکز بر یک دانش آموز خاص بود. برای گردآوری داده ها از مشاهده ی مستقیم، مصاحبه با والدین، مشاور و کادر مدرسه و نیز از پرسشنامه بومی سازی شده رابطه معلم–دانش آموز هامبلین و همکاران (۱۳۹۸) که روایی و پایایی آن تایید شده است، استفاده شد. همچنین، تحلیل داده ها با روش تجزیه و تحلیل مسائل و مقایسه شواهد ۱ و ۲ و به صورت نمودار شش سواله ی ارزیابی پیشرفت هیجانی–اجتماعی انجام گرفت. یافته ها نشان داد اجرای راهکارهایی همچون ایجاد آیین ورود امن، برقراری ارتباط توصیفی، واگذاری نقش مسئولیت و آموزش مهارت های آرام سازی، باعث کاهش چشمگیر اضطراب و افزایش علاقه مندی دانش آموز به مدرسه شد. علاوه بر تغییر در رفتار فردی، جو عمومی کلاس نیز از تنش به تعامل و همدلی تبدیل گردید. در نتیجه، پژوهش حاضر نشان داد که تقویت مهارت های ارتباطی و عاطفی معلم، نه تنها در حل مسئله ی اضطراب جدایی موثر است، بلکه به بهبود کلی فضای یادگیری در کلاس های ابتدایی منجر می شود.