چارچوب های نوین مدیریت بحران در نظام آموزش

نظام های آموزشی به عنوان یکی از ارکان اساسی توسعه اجتماعی و انسانی، همواره در معرض انواع بحران ها از جمله بلایای طبیعی، همه گیری های بیماری، ناآرامی های اجتماعی، تهدیدات امنیت سایبری و اختلالات فناورانه قرار دارند. تجربه جهانی به ویژه در دوران همه گیری کووید-۱۹ نشان داد که رویکردهای سنتی مدیریت بحران در آموزش، پاسخگوی پیچیدگی و پویایی بحران های معاصر نیستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین چارچوب های نوین مدیریت بحران در نظام آموزش، به بررسی رویکردهای مبتنی بر تاب آوری سازمانی، حکمرانی داده محور، مدیریت ریسک پیش نگر، آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) و بهره گیری از فناوری های دیجیتال می پردازد.این مطالعه با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با اتکا بر منابع علمی و تجارب بین المللی، مولفه های کلیدی یک چارچوب کارآمد را شامل آمادگی پیشینی، پاسخ سریع، تداوم یادگیری، بازتوانی پسابحران و یادگیری سازمانی معرفی می کند. یافته ها نشان می دهد که یکپارچگی سیاست گذاری، مشارکت ذی نفعان، توسعه زیرساخت های فناورانه، توانمندسازی منابع انسانی و ایجاد نظام ارزیابی مستمر، از عوامل اساسی در ارتقای اثربخشی مدیریت بحران در نظام آموزش محسوب می شوند. در نهایت، پژوهش بر ضرورت گذار از مدیریت واکنشی به مدیریت پیشگیرانه و تطبیقی در ساختارهای آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، نظام آموزش ، تاب آوری سازمانی ، مدیریت ریسک ، حکمرانی داده محور ، آموزش مجازی ، تداوم یادگیری ، سیاست گذاری آموزشی