تاثیر فناوری های نوین بر کیفیت یادگیری در نظام آموزش و پرورش

در نظام های آموزشی معاصر، فناوری دیگر نه به عنوان یک ابزار کمکی، بلکه به عنوان زیربنای اصلی تحول در کیفیت یادگیری شناخته می شود. هدف از این پژوهش، واکاوی دقیق و گسترده تاثیر فناوری های نوین (اعم از هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، یادگیری سیار و پلتفرم های تعاملی) بر مولفه های کیفی آموزش و پرورش است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی با تکیه بر منابع کتابخانه ای و پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی است. یافته ها نشان می دهد که ادغام هدفمند فناوری در فرآیند تدریس، نه تنها باعث ارتقای سطوح شناختی فراگیران می گردد، بلکه با ایجاد محیط های یادگیری شخصی سازی شده، نرخ انگیزش و مشارکت فعال دانش آموزان را به شکل معناداری بهبود می بخشد. همچنین در این مقاله به بررسی چالش های ساختاری، شکاف دیجیتال و لزوم بازنگری در نقش معلمان پرداخته شده است. نتایج حاکی از آن است که برای دستیابی به یادگیری پایدار و عمیق، لزوما بایستی از مدل های سنتی عبور کرده و به سمت «اکوسیستم های یادگیری دیجیتال» حرکت کرد.