تاثیر برنامه های آموزشی در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، تاثیر برنامه های آموزشی در ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی پایه چهارم شهر قم است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم مدارس دولتی شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ به تعداد تقریبی ۱۵۲۰ نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان و با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۵۷ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل سه پرسشنامه بودند: پرسشنامه محقق ساخته مهارت های اجتماعی (بر مبنای رفتارهای کلامی و غیرکلامی)، پرسشنامه انگیزش درونی هارتر و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی (معدل نیمسال اول). روایی محتوایی و صوری ابزارها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۷، ۰.۸۲ و ۰.۹۱ محاسبه شد. داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مهارت های اجتماعی هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم و از طریق میانجی گری انگیزش درونی، بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین، برنامه های آموزشی به طور مستقیم و معناداری با مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی رابطه داشت. نتایج این پژوهش بر اهمیت ویژه تاثیر آموزش مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی ، نه تنها به عنوان یک عامل تقویت کننده بیرونی، بلکه به عنوان محرکی کلیدی برای احیا و تقویت انگیزش درونی دانش آموزان تاکید می کند. این یافته ها می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در حوزه روانشناسی ارتباط و انگیزش باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه های آموزشی ، مهارت های اجتماعی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، قم.