تاثیر یادگیری فعال بر خودتنظیمی و انگیزش درونی

این پژوهش به بررسی تاثیر رویکرد یادگیری فعال بر دو سازه حیاتی روان شناختی دانش آموزان، یعنی خودتنظیمی تحصیلی و انگیزش درونی، می پردازد. با توجه به چالش های موجود در نظام آموزشی سنتی که اغلب بر دریافت منفعلانه اطلاعات تاکید دارد، استفاده از راهبردهای یادگیری فعال (مانند بحث گروهی، حل مسئله مشارکتی، و پروژه محوری) به عنوان یک رویکرد نوین مورد توجه فزاینده ای قرار گرفته است. هدف اصلی این مطالعه، سنجش میزان کارآمدی این رویکرد در ارتقای توانمندی های خودمدیریتی شناختی و انگیزشی دانش آموزان است.روش شناسی پژوهش ترکیبی با تاکید بر تحلیل کمی داده های شبیه سازی شده مبتنی بر طرح شبه آزمایشی با گروه کنترل و آزمایش (با حجم نمونه شبیه سازی شده $N=۱۲۰$) بود. داده های مورد نیاز برای مدل یابی از طریق پرسشنامه های استاندارد خودتنظیمی تحصیلی (بر اساس مدل های پینتریچ) و مقیاس های انگیزش درونی (بر اساس نظریه خودتعیین گری دسی و رایان) جمع آوری و با استفاده از تحلیل واریانس کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) برای بررسی تاثیر اصلی و تحلیل معادلات ساختاری (SEM) برای سنجش روابط علی بین متغیرها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج حاصل از MANCOVA نشان داد که دانش آموزانی که در معرض مداخله یادگیری فعال قرار گرفتند، به طور معناداری نمرات بالاتری در هر دو مولفه خودتنظیمی تحصیلی ((F(۲, ۱۱۷) = ۱۵.۸۸, p < .۰۰۱, \eta_p^۲ = .۲۱)) و انگیزش درونی ((F(۲, ۱۱۷) = ۱۲.۴۵, p < .۰۱, \eta_p^۲ = .۱۷)) کسب کردند. تحلیل SEM نیز وجود رابطه مستقیم و معنادار بین اجرای راهبردهای یادگیری فعال و افزایش خودتنظیمی ((\beta = ۰.۴۵, p < .۰۰۱)) و به طور غیرمستقیم از طریق افزایش درک شایستگی و خودمختاری، تاثیر مثبت بر انگیزش درونی ((\text{Indirect Effect} = ۰.۳۲, p < .۰۱)) را تایید کرد. این یافته ها بر اهمیت ادغام فعال سازی فرایندهای یادگیری در محیط های آموزشی تاکید می کند.