یادگیری فعال در محیط های آموزشی هوشمند

پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش و جایگاه یادگیری فعال در محیط های آموزشی هوشمند و تبیین ابعاد گوناگون این تعامل در نظام آموزشی انجام شده است. در عصر دیجیتال، تلفیق رویکردهای نوین آموزشی با فناوری های پیشرفته، افق های تازه ای را در فرایند یاددهی-یادگیری گشوده است. یادگیری فعال به عنوان رویکردی که بر درگیری ذهنی و عملی دانش آموزان در فرایند آموزش تاکید دارد، در بستر محیط های هوشمند می تواند به شکلی موثرتر و کارآمدتر تحقق یابد. این مقاله با رویکرد تحلیلی-مروری و با بهره گیری از منابع دست اول داخلی و خارجی منتشرشده، به واکاوی چیستی و ابعاد یادگیری فعال، ویژگی های محیط های یادگیری هوشمند، و چگونگی تعامل این دو مفهوم می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که محیط های یادگیری هوشمند به عنوان اکوسیستم های یادگیری غنی از فناوری، تطبیقی، تعاملی و داده محور، امکانات جدیدی را برای پداگوژی دانش آموزمحور فراهم می آورند . کاربردهای کلیدی این هم افزایی شامل یادگیری بازی وار و تطبیقی، حل مسئله مشارکتی در فضاهای دیجیتال تعاملی، و پروژه های تحقیقی با پشتیبانی ابزارهای هوشمند است که می توانند به طور چشمگیری به افزایش درگیری، انگیزش و یادگیری عمیق در دانش آموزان کمک کنند . همچنین فناوری های نوین با فراهم سازی امکان یادگیری شخصی سازی شده، مسیر آموزشی هر دانش آموز را متناسب با توانایی ها و نیازهای فردی تنظیم می نمایند . با این حال، چالش هایی مانند خطر ایجاد شکاف دیجیتال، نیاز گسترده به آموزش معلمان، خطر پیاده سازی سطحی فناوری، و ملاحظات اخلاقی پیرامون جمع آوری داده ها، فرایند به کارگیری این رویکرد را با دشواری مواجه ساخته است . نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی محیط های هوشمند با رویکرد پداگوژی-محور، توانمندسازی معلمان، و تدوین سیاست های حمایتی برای بهره گیری بهینه از فناوری در جهت تحقق یادگیری فعال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، محیط یادگیری هوشمند ، فناوری آموزشی