یادگیری مستقل در محیط های دیجیتالی

یادگیری مستقل در محیط های دیجیتالی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در آموزش و پرورش مطرح شده است که به افراد امکان می دهد با بهره گیری از فناوری های دیجیتال، به صورت مستقل و با سرعت و سبک خود، دانش و مهارت های مورد نیاز را کسب کنند.یادگیرنده مستقل با تجربیات و ادراکات خودنظارتی و خودهدایتی، متون دریافتی را تحلیل و دنیای اطلاعاتی خود را می سازد. آموزش دیجیتالی به عنوان یکی از شیوه های آموزش از راه دور، می تواند علاوه بر رفع محدودیت ها، محرومیت ها را نیز مرتفع کند. صرفه جویی در زمان، کاهش هزینه ها، تبدیل آموزش سنتی به یادگیری سیار با انگیزه، و افزایش کارایی و گسترش عدالت آموزشی، از مهم ترین علل رشد و موفقیت این شیوه نوین در توسعه آموزش و یادگیری است. همچنین این نوع یادگیری، با تمرکز بر خودانگیزشی، خودنظمی و خودارزیابی، نقش مهمی در توسعه مهارت های یادگیری مادام العمر ایفا می کند و به ویژه در عصر دیجیتال که دسترسی به منابع آموزشی متنوع و گسترده بسیار آسان شده الزام بیشتری پیدا کرده است. با وجود مزیت های محیط یادگیری دیجیتالی نباید از محدودیت های آن غفلت کرد. امکان شناسایی محتواها و منابع تولیدشده بی کیفیت و کم اعتبار و نشر اطلاعات متنوع و پراکنده در این محیط، ناشناسی در ارتباطات، تفاوت های فرهنگی کاربران، و ممکن نبودن ارتباط حضوری از محدودیت های این محیط یادگیری است.

کلیدواژه ها:

مستقل ، دیجیتال ، یادگیری ، آموزش ، مدرسه ، دانش آموز ، معلم