بررسی نقش خودتنظیمی در موفقیت یادگیری دانش آموزان در محیط های مجازی

یادگیری خودتنظیم، فرآیندی فعال و ساختارمند است که در آن دانش آموزان با تکیه بر توانمندی های فراشناختی، انگیزشی و رفتاری، بر جریان یادگیری خود نظارت داشته و آن را هدایت می کنند. در محیط های مجازی که مملو از محرک های مزاحم و عوامل حواس پرتی است، توانایی فرد در مدیریت زمان، برنامه ریزی مستقل، حفظ تمرکز و ارزیابی مداوم عملکرد، بیش از پیش اهمیت می یابد. در واقع، در غیاب ساختارهای کنترلی سنتی در کلاس های حضوری، این انضباط درونی و راهبردهای خودتنظیمی است که به عنوان ضامن پایداری و موفقیت در یادگیری عمل می کند.نوشتار حاضر بر آن است تا با رویکردی تحلیلی، تعامل میان ظرفیت های خودتنظیمی و بازدهی یادگیری در بسترهای دیجیتال را مورد بررسی قرار دهد. ضرورت این واکاوی در آن است که درک صحیح از مکانیسم های خودتنظیمی، نه تنها به دانش آموزان در دستیابی به استقلال آموزشی کمک می کند، بلکه به برنامه ریزان و معلمان نیز این امکان را می دهد تا با طراحی محیط های یادگیری هوشمندانه، بستری بهینه برای شکوفایی تحصیلی در عصر فناوری فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

محیط های یادگیری هوشمندانه ، ابزار دیجیتال ، آموزش ، توانایی