ارتباط میان سبک های فرزند پروری والدین در شکل گیری مهارت مثبت اندیشی دانش آموزان

مثبت اندیشی به بازسازماندهی افکار، راهکارهایی مانند خوشبین بودن، احساس کنترل بر محیط، تغییر نگرش از منفی به مثبت و موضوعاتی از این قبیل اشاره دارد. این راهکارها افراد را قادر می سازد که به جای منفعل بودن در برابر حوادث زندگی، دیدگاهی مثبت و به دور از قضاوت های منفی داشته باشند که با سبک های تربیتی والدین در ارتباط می باشد. آموزش مهارت های مثبت اندیشی به دانش آموزان کمک می کند تا خود را بهتر بشناسند و پیرامون نظر خود در باره خویشتن و جهان کنجکاوی کنند. در آموزش خوش بینی و مثبت اندیشی، دانش آموزان تشویق می شوند تا تجربه های مثبت و خوب را باز شناسند و نقش آنها را در افزایش و ارتقای احترام خود بازشناسی کنند و توانایی شناخت جنبه های مثبت دیگران را کسب نمایند. آموزش فنون و مهارت های مثبت اندیشی به فرزندان، به منظور تقویت و بهبود ارتباط مثبت با خود، دیگران و والدین انجام می گیرد تا افراد خود را بهتر شناخته و تجربه های مثبت خود را بازشناسند و به نقش این تجارب مثبت در افزایش و ارتقای احترام به خود و والدین پی ببرند. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی ارتباط میان سبک های فرزند پروری والدین در شکل گیری مهارت مثبت اندیشی دانش آموزان بپردازد

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، والدین ، مثبت اندیشی ، خوش بینی.