نقش خانواده در شکل گیری تاب آوری و اعتمادبه نفس در دانش آموزان ابتدایی

خانواده نخستین و بنیادی ترین نهاد اجتماعی است که نقش بی بدیلی در رشد هیجانی، رفتاری و شخصیتی کودکان دارد. در دوران ابتدایی که پایه گذار بسیاری از عادت ها و نگرش های آینده است، شیوه های تربیتی والدین و فضای عاطفی حاکم بر خانواده به طور مستقیم بر شکل گیری تاب آوری و اعتمادبه نفس کودکان اثرگذار است. تاب آوری به عنوان توانایی سازگاری موثر در برابر مشکلات و ناکامی ها، و اعتمادبه نفس به عنوان باور به توانایی های فردی، هر دو از مولفه های حیاتی سلامت روان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به شمار می آیند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خانواده در پرورش این دو ویژگی اساسی در دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی میدانی در میان دانش آموزان و والدین آنان بوده است. یافته ها نشان می دهد که حمایت عاطفی والدین، ایجاد فرصت های تصمیم گیری، تشویق به تجربه و پذیرش خطا، گفت وگوی باز و احترام آمیز با فرزندان، و الگو بودن والدین در مواجهه با مشکلات، از مهم ترین عوامل تقویت تاب آوری و اعتمادبه نفس در کودکان است. در مقابل، سرزنش، مقایسه، حمایت افراطی یا بی توجهی، زمینه ساز شکل گیری اضطراب و خودپنداره منفی در دانش آموزان می شود. در نتیجه، آموزش والدین درباره روش های تربیتی موثر و تقویت ارتباط سازنده خانه و مدرسه می تواند نقش مهمی در رشد شخصیتی و تحصیلی دانش آموزان ابتدایی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

خانواده ، تاب آوری ، اعتمادبه نفس ، تربیت والدین ، ارتباط عاطفی ، دانش آموزان ابتدایی ، رشد شخصیتی ، سلامت روان