بررسی اثربخشی داستان درمانی بر تاب آوری و کنترل خشم دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی داستان درمانی بر تاب آوری و کنترل خشم در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. با توجه به اهمیت دوران کودکی در شکل گیری هیجانات و رفتارهای اجتماعی، استفاده از روش های غیربازدارنده و خلاق در هدایت احساسات منفی، از جمله خشم، به یکی از ضرورت های آموزشی و روان شناختی تبدیل گردیده است. داستان درمانی با بهره گیری از قدرت تخیل و همذات پنداری، زمینه ای فراهم می کند تا کودک بتواند هیجانات خود را بشناسد، در قالب روایت بیان کند و از خلال این فرایند، به درک و کنترل آن ها دست یابد. در این پژوهش، نقش داستان به عنوان ابزاری تربیتی و درمانی در ایجاد بازسازی شناختی و احساسی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های نظری نشان می دهند که انتقال تجربه از راه داستان، باعث کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش توان درک دیدگاه دیگران و رشد مهارت های تاب آوری در مواجهه با ناکامی می شود. داستان درمانی توان کودکان را در مدیریت خشم، حفظ آرامش و بازگشت از موقعیت های تنش زا افزایش می دهد. در نتیجه، می توان گفت داستان درمانی روشی پویا و کم هزینه برای رشد هیجانی در محیط آموزشی است که با زبان کودک سازگار بوده و از طریق روایت، به بهبود روابط اجتماعی و درک احساسات منتهی می شود. این رویکرد در صورت کاربرد هدفمند توسط معلمان و مشاوران، می تواند به اصلاح رفتارهای هیجانی، افزایش تاب آوری و ارتقای سلامت روان دانش آموزان منجر گردد.

کلیدواژه ها:

داستان درمانی ، تاب آوری ، کنترل خشم ، هیجان کودک ، رشد اجتماعی ، آموزش ابتدایی