تاثیر فناوری آموزشی بر یادگیری کودکان ناشنوا و نابینا

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر فناوری آموزشی بر یادگیری کودکان ناشنوا و نابینا انجام شده است. کودکان دارای نیازهای ویژه حسی با محدودیت های دسترسی به منابع آموزشی و چالش های یادگیری مواجه هستند که فناوری های آموزشی می توانند نقش موثری در کاهش این محدودیت ها ایفا کنند. مبانی نظری پژوهش بر اساس نظریه های یادگیری شناختی، یادگیری چندحسی، ساخت گرایی، و نظریه هوش های چندگانه پایه ریزی شده است و تاکید بر استفاده از فناوری های تعاملی، نرم افزارهای آموزشی، کتاب های صوتی، دستگاه های بریل دیجیتال و ابزارهای شبیه سازی صوتی و لمسی دارد.یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری آموزشی باعث افزایش انگیزه و مشارکت کودکان در یادگیری، تقویت مهارت های شناختی و آموزشی، افزایش استقلال و خودباوری، و کاهش محدودیت های حسی می شود. کودکان ناشنوا با استفاده از ابزارهای بصری و زبان اشاره، و کودکان نابینا با استفاده از ابزارهای صوتی و لمسی، توانسته اند یادگیری فعال و خودمحور را تجربه کنند. با این حال، استفاده از فناوری آموزشی با چالش هایی نظیر نیاز به آموزش معلمان و والدین، هزینه بالای تجهیزات و خطر کاهش تعاملات اجتماعی همراه است.در مجموع، فناوری آموزشی به عنوان ابزاری توانمند می تواند فرصت های برابر آموزشی، یادگیری فعال و ارتقای مهارت های شناختی و اجتماعی کودکان ناشنوا و نابینا را فراهم کند و مسیر آموزش فراگیر و متناسب با نیازهای ویژه را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، کودکان ناشنوا ، کودکان نابینا ، یادگیری فعال ، یادگیری چندحسی ، آموزش ویژه