ارتباط بین هیجانات مثبت کلاس درس و میزان یادگیری فعال در دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر مسجدسلیمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین هیجانات مثبت کلاس درس و میزان یادگیری فعال در میان دانش آموزان پایه اول ابتدایی شهر مسجدسلیمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. این پژوهش با توجه به اهمیت نقش هیجانات مثبت در ارتقای کیفیت فرآیند یادگیری و ایجاد انگیزش درونی، در چارچوب روان شناسی مثبت گرا انجام گرفت. روش تحقیق از نوع توصیفی – همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه اول ابتدایی مدارس دولتی و غیرانتفاعی شهر مسجدسلیمان بود که از میان آن ها با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، تعداد ۱۲۰ نفر (۶۰ دختر و ۶۰ پسر) به عنوان نمونه انتخاب شدند.ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه هیجانات مثبت کلاس درس پکرون (۲۰۱۹) و پرسشنامه یادگیری فعال ریچارد و اندرسون (۲۰۱۶) بود. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین هیجانات مثبت و یادگیری فعال رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد (r = ۰.۶۱, p < ۰.۰۱). مولفه های شادی، علاقه، احساس تعلق و آرامش روانی بیشترین تاثیر را بر میزان درگیری شناختی و مشارکت دانش آموزان در فعالیت های یادگیری داشتند.همچنین، یافته ها حاکی از آن بود که احساس تعلق و امنیت روانی در کلاس، بیشترین قدرت پیش بینی یادگیری فعال را دارند. بر اساس مدل نظری «گسترش و ساخت» فردریکسون، هیجانات مثبت با گسترش دامنه توجه، خلاقیت و تعامل اجتماعی، زمینه ی شکل گیری یادگیری عمیق تر را فراهم می کنند. در مقابل، محیط های آموزشی فاقد هیجان مثبت، موجب کاهش انگیزش و تمرکز یادگیرندگان می شوند.در مجموع، نتایج پژوهش نشان داد که ایجاد فضای کلاس شاد، امن و حمایت گر از سوی معلم می تواند یادگیری فعال و موثر را در دانش آموزان تقویت کند. بنابراین، توجه به آموزش هیجانی معلمان، طراحی برنامه های درسی هیجان محور و بازنگری در روش های ارزشیابی مدارس از جمله الزامات تحقق یادگیری پایدار و کیفی در دوره ابتدایی است.

کلیدواژه ها:

هیجانات مثبت ، یادگیری فعال ، روان شناسی مثبت ، احساس تعلق ، دانش آموزان ابتدایی