نقش خانواده در تقویت گرایش دینی دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی و تبیین نقش بنیادین خانواده به عنوان نخستین نهاد جامعه پذیری در تقویت و تعمیق گرایش دینی دانش آموزان انجام شده است. ساختار این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مطالعات کتابخانه ای گسترده و مرور مقالات معتبر شکل گرفته است، تلاش دارد تا مکانیسم های چندوجهی تاثیرگذاری محیط خانوادگی بر ابعاد مختلف دین داری (شناختی، عاطفی و رفتاری) را واکاوی نماید. نتایج این تحلیل نشان می دهد که سبک الگویی والدین، کیفیت ارتباط عاطفی میان اعضای خانواده، و نحوه نهادینه سازی باورها و فرایض دینی در فضای خانه، مهم ترین متغیرهای پیش بینی کننده گرایش دینی مثبت در دانش آموزان هستند؛ به گونه ای که والدین مقتدر و همدل با انتقال منسجم ارزش ها، محیطی امن برای پرسشگری و پذیرش دین فراهم می آورند، در حالی که تعارضات ارزشی و عدم انسجام رفتاری والدین، زمینه ساز شکاف و کاستن از تعهد دینی فرزندان می شود. همچنین، این مطالعه بر اهمیت فراهم سازی گفتمان باز دینی در برابر چالش های فرهنگی نوین تاکید می کند. یافته های اصلی مقاله ضرورت بازنگری در راهکارهای تربیتی خانواده محور برای مقابله با چالش های اجتماعی مدرن در زمینه دین پژوهی نسل آینده را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، گرایش دینی ، دانش آموز ، جامعه پذیری دینی ، الگوی والدینی ، انتقال ارزش ها