تحلیل نقش تدریس فعال در تقویت خودکنترلی، خودتنظیمی هیجانی و درگیری شناختی دانش آموزان در ایران در مقایسه با اروپا

تدریس فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین و اثربخش یاددهی–یادگیری، نقش مهمی در رشد مهارت های شناختی، هیجانی و رفتاری دانش آموزان دارد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش تدریس فعال در تقویت خودکنترلی، خودتنظیمی هیجانی و درگیری شناختی دانش آموزان در ایران و مقایسه آن با کشورهای اروپایی انجام شده است. یافته های پژوهش های داخلی نشان می دهد که روش های فعال آموزشی از طریق افزایش انگیزش درونی، اشتیاق یادگیری، خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی، زمینه رشد مهارت های خودتنظیمی و درگیری شناختی را فراهم می کنند. در اروپا، تدریس فعال بخشی از ساختار رسمی برنامه درسی است و با تاکید بر یادگیری مبتنی بر مسئله، پروژه محور و تجربه محور، موجب افزایش خودکنترلی و پردازش عمیق اطلاعات در دانش آموزان می شود. نتایج نشان می دهد که اگرچه تدریس فعال در ایران ظرفیت بالایی برای ارتقای مهارت های شناختی و هیجانی دارد، اما محدودیت های ساختاری، کمبود آموزش های حرفه ای معلمان و فضای سنتی کلاس ها مانع تحقق کامل آن شده است. این پژوهش بر ضرورت توسعه آموزش معلمان، اصلاح برنامه درسی و الگوبرداری از تجربه اروپا برای تقویت یادگیری فعال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، خودکنترلی ، خودتنظیمی هیجانی ، درگیری شناختی ، یادگیری فعال ، ایران ، اروپا