مدل سازی نقش ذهنیت رشد در پیش بینی پشتکار تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی و مدل سازی نقش ذهنیت رشد در پیش بینی پشتکار تحصیلی دانش آموزان است. ذهنیت رشد به عنوان یک باور شناختی-انگیزشی درباره قابلیت توسعه توانایی ها، در چارچوب نظریه های انگیزش و یادگیری مورد توجه قرار گرفته و به عنوان عاملی اثرگذار بر الگوهای تلاش، مواجهه با چالش ها و استمرار در فعالیت های تحصیلی شناخته می شود. پشتکار تحصیلی نیز به عنوان شاخصی از تداوم تلاش در برابر موانع و حفظ تمرکز بر اهداف بلندمدت، یکی از مولفه های مهم موفقیت آموزشی محسوب می گردد. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و با رویکرد تحلیلی-مدل سازی، به تبیین رابطه ساختاری میان ذهنیت رشد و پشتکار پرداخته است. بر اساس چارچوب مفهومی ارائه شده، انتظار می رود ذهنیت رشد بتواند به صورت مستقیم و همچنین از طریق سازوکارهای انگیزشی میانجی، پشتکار تحصیلی را پیش بینی کند. یافته های نظری و شواهد پژوهشی پیشین نشان می دهد که تقویت باور به قابلیت یادگیری و پیشرفت، با افزایش تاب آوری تحصیلی، پذیرش چالش ها و استمرار تلاش همراه است. نتایج این مطالعه می تواند در طراحی مداخلات آموزشی، برنامه های توانمندسازی معلمان و سیاست گذاری های تربیتی مورد استفاده قرار گیرد و به بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

ذهنیت رشد ، پشتکار تحصیلی ، مدل سازی ساختاری ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری.