اثربخشی روش یادگیری مشارکتی در رشد مهارت های اجتماعی در دانش آموزان

روش های سنتی آموزشی، محیط کلاس را به عنوان جایی در نظر می گیرند که نقش معلم تنها ارائه اطلاعات به دانش آموزان است. دانش آموزان به صورت انفرادی یا رقابتی کار می کنند. در این روش دانش آموزان عموما در تلاشند که نمره خود را بالا برند. در این کلاس ها اهداف، فردی است و این در تضاد با کلاس های مشارکتی است. یادگیری مشارکتی به یک روش آموزشی اشاره می کند که دانش آموزان در گروه هایی برای رسیدن به اهداف مشترک، کار می کنند. دانش آموزان، در یادگیری مشارکتی، جابه جایی اینکه به تنهایی کار کنند، از سهیم شدن در عقاید یکدیگر سود می برند و به همدیگر کمک می کنند که همه به نسبتی از موفقیت دست یابند. در حالی که کلاس های سنتی معلم محور است و معلم به عنوان ارائه دهنده اطلاعات است، کلاس های مشارکتی دانش آموز محور بوده و معلم تسهیل کننده بوده و دانش آموزان جویندگان اطلاعات هستند ( ماتینگ لیز و وان سیکل ، ۱۹۹۲).جانسون و جانسون ۱۹۸۵، یادگیری مشارکتی را به عنوان یک راهبرد آموزشی تعریف نموده اند که دانش آموزان با همدیگر کار می کنند و مهارتهای خود را برای موفقیت هر یک از اعضای گروه به کار می گیرند. بیشتر محققان به این نتایج دست یافته اند که یادگیری مشارکتی عملکرد تحصیلی را در زمینه هایی از قبیل : درک مطلب و استفاده از تفکر انتقادی را افزایش می دهد و باعث بالا رفتن عزت نفس، انگیزش و نگرش های مثبت به مدرسه می شود (آرامسترانگ و ملسر ، ۱۹۹۶، باندورا ،۱۹۷۸، جانسون و جانسون و اسکات ،۲۰۰۱، اسلاوین، ۱۹۹۵و ۱۹۹۶، جانسون وجانسون و اسمیت، ۱۹۹۱، کیولی ،۱۹۹۸، آینوبازی ،۲۰۰۱،اسپورلین ، دانسریو، لارسون و بروکز ،۱۹۸۴). همچنین دانش آموزان معتقدند که کار کردن به صورت جمعی یادگیری را افزایش می دهد ( مک منوس و گتینگر ،۱۹۹۶، سیگاناجوک وهوپر ، به نقل از راما ،۲۰۰۳).

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان