بررسی نقش روش های نوین تدریس در بهبود یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

هدف این پژوهش مروری–کتابخانه ای نظام مند با هدف بررسی نقش روش های نوین تدریس در بهبود یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری است. سوال اصلی پژوهش این است که چگونه رویکردهای نوین تدریس می توانند به بهبود نتایج آموزشی دانش آموزان با اختلالات یادگیری منجر شوند و کدام مولفه های هر روش بیشترین اثر را دارند. روش پژوهش به صورت مرورهای کیفی–کتابخانه ای نظام مند انجام شد. معیارهای ورود منابع شامل مطالعات تجربی، مرورهای سیستماتیک، کتاب ها و مقالات معتبر فارسی و لاتین بودند که از پایگاه های Google Scholar، ERIC، SID و ScienceDirect در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ استخراج شدند. کلیدواژه های اصلی شامل "روش های نوین تدریس"، "اختلالات یادگیری"، "یادگیری مبتنی بر بازی"، "آموزش چندحسی"، "آموزش معکوس"، "UDL"، "آموزش تمایزیافته"، "آموزش مبتنی بر شواهد" و ترکیبات آن ها بودند. تحلیل داده ها به صورت تحلیل محتوای کیفی نظام مند انجام شد که شامل طبقه بندی مفهومی، استخراج مقایسه ای و تعیین گمگشتگی های پژوهشی بود. یافته های کلیدی نشان می دهد که روش های نوین تدریس در کاهش شکاف های یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری و بهبود مهارت های خواندن، نوشتن، ریاضیات پایه و مهارت های اجرایی موثرند. به ویژه رویکردهای چندحسی، یادگیری مبتنی بر بازی، آموزش تمایزیافته و ارائه با پشتیبانی UDL با بهبود انگیزه، خودکارآمدی و مدل سازی راهبردی یادگیری همراه هستند. نتیجه گیری کلی این است که ترکیب مدل های چندمداخله ای و فناوری های آموزشی در چارچوب های UDL و یادگیری معکوس می تواند کارایی یادگیری کودکان با اختلالات یادگیری را بهبود بخشد، اما نیازمند مداخله های سازمانی، طراحی واحدهای درسی استانداردشده و ارزیابی پیوسته است. پیشنهادهای کاربردی و پژوهشی شامل طراحی مداخله های مقیاس پذیر، برنامه ریزی آموزشی برای مدارس عادی با تیم های پشتیبان، و گسترش پژوهش های طولی با نمونه های گوناگون است.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، اختلالات یادگیری ، یادگیری مبتنی بر بازی ، فناوری آموزشی ، آموزش چندحسی ، آموزش معکوس ، تمایزیافته ، UDL ، آموزش مبتنی بر شواهد