ارزیابی تغییرات کاربری اراضی در نواحی شهری (مطالعه موردی: شهر کرمانشاه)

زمینه و هدف: کاربری اراضی می تواند به عنوان مفهومی ترکیبی از نظر فیزیکی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و اطلاعاتی از هر کشوری مورد توجه قرارگیرد. با توجه به این که آگاهی از الگوهای کاربری اراضی و تغییرات آن در طول زمان پیش نیازی برای استفاده مطلوب از سرمایه ملی است، از این رو استخراج نقشه های کاربری اراضی به عنوان مهم ترین هدف در مدیریت مورد توجه قرار گیرند. در حال حاضر استفاده از فناوری سنجش از دور، بهترین وسیله در استخراج نقشه های مربوط به کاربری ها است.

روش بررسی: در این پژوهش تغییرات کاربری اراضی منطقه کرمانشاه در یک دوره ۲۵ ساله مورد ارزیابی قرار گرفت. در این پژوهش از تصاویر سال TM سال ۱۹۹۱ و OLI سال ۲۰۱۶ ماهواره لندست استفاده شده و برای تهیه ی نقشه کاربری/پوشش اراضی از روش طبقه بندی نظارت شده استفاده گردید،

یافته ها: در نهایت پنج نوع کاربری در منطقه شناسایی شد. ارزیابی نشان داد که صحت کلی و ضریب کاپای نقشه طبقه بندی شده TM به ترتیب ۴۹/۹۴ و ۹۱/۰ درصد و OLI برابر ۳۰/۹۷ و ۹۵/۰ درصد می باشد. نتایج تحقیق تغییر در کاربری اراضی را نشان می دهد که بیشترین کاهش مساحت مربوط به اراضی بایر و بدون پوشش است که به میزان ۲۴۹۲ هکتار (۹۹/۶%) کاهش داشته، اراضی کشاورزی با میزان ۴۱۷ هکتار، کاربری پوشش درختی ۱۹۱ هکتار و پهنه آبی به میزان ۲۰۴ هکتار (۵۷/۰%) کاهش داشته اما اراضی مسکونی طی این دوره به میزان ۲۶/۹ در صد (۳۳۰۴ هکتار) افزایش داشته که این ناهماهنگی و کاهش در کاربری های شهر کرمانشاه به علت مدیریت نادرست است.

نتیجه گیری: مطالعه حاضر بیانگر کارایی روش طبقه بندی نظارت شده برای تعیین میزان تغییرات کاربری های سرزمینی می باشد.

کلیدواژه ها:

کاربری اراضی ، آشکارسازی تغییرات ، طبقه بندی نظارت شده ، کرمانشاه.