بازنمایی ارتباطات عمل کردی نواحی مغزی از روی سیگنال EEG برای بررسی تمایز در الگوهای زمانی رویدادهای تصویری

برای برقراری ارتباط با محیط زندگی که همیشه در حال تغییر ­است، مغز مدام به تولید و به ­روزرسانی انتظارات مربوط به رویدادهای پیش رو و تخمین آن برای پاسخ­های حسی و حرکتی عصبی متناظر با آن نیاز دارد. هدف از این مطالعه بررسی ارتباطات در درک­ زمان در دو حالت ­قابل پیش­بینی و غیر­قابل پیش­بینی است. داده­های مورد استفاده در این پژوهش، سیگنال­های EEG ثبت شده از پایگاه داده ی موجود ­شامل آزمایشی روی ۲۹ فرد سالم در دو حالت قابل پیش­بینی و غیرقابل پیش­بینی و در چهار تاخیر ۸۳، ۱۵۰، ۴۰۰، ۸۰۰ میلی­ثانیه برای هر فرد می­باشد. به منظور تخمین ارتباط عمل کردی از روی سیگنال­های مغزی از روش شاخص تاخیر­ فاز (PLI) استفاده شده است. این روش برای آشکارسازی درک ­زمان در دو حالت­ رویدادهای­ قابل پیش­بینی و غیرقابل پیش­بینی مورد استفاده قرار گرفته است. ابتدا به مقایسه ی چهار تاخیر در هر حالت پرداخته شده و نشان داده شده که بیش تر تمایز در باندهای گاما، بتا و تتا بوده است. هم چنین تفاوت معنادار بین تاخیرها در حالت قابل پیش­بینی نسبت به حالت غیرقابل پیش­بینی بیش تر بوده است. سپس به بررسی اختلافات بین دو حالت در هر تاخیر پرداخته شده که نتایج نشان دهنده ی اختلاف معنادار در تمام تاخیرها بوده است. باند آلفا در حالت ­غیر­قابل پیش­بینی در تاخیر ۴۰۰ میلی­ثانیه تعداد ارتباطات بین نواحی پس­سری ­و­ گیج گاهی بیش تر و قوی­تر ­شده و هم چنین میانگین ارتباطات غیرقابل پیش­بینی از ­قابل پیش­بینی بیش تر بوده است. باند دلتا در تاخیرهای ۱۵۰، ۴۰۰ و ۸۰۰ میلی­ثانیه ارتباط بین نواحی مرکزی ­و ­پیشانی وجود ­داشته در حالی که در تاخیر ۸۳ میلی­ثانیه ارتباط قوی بین نواحی مرکزی ­و ­جلوپیشانی بوده است. نیم کره­ی راست جلوپیشانی در درک زمان مهم است. در طولانی­ترین تاخیر (۸۰۰ میلی ثانیه) ارتباطات باندهای دلتا، تتا و بتا در هر دو حالت نسبت به سایر تاخیرها کاهش یافته است.

کلیدواژه ها:

سیگنال الکتروانسفالوگرام ، درک زمان ، ارتباط عمل کردی ، شاخص تاخیر فاز (PLI)