بررسی اثر هم انقباضی عضلانی در تامین پایداری حین ایستادن بیماران با استئوآرتریت زانو

استئوآرتریت زانو یکی از رایج ترین بیماری های مزمن اسکلتی عضلانی است که به طور قابل توجهی بر پایداری وضعیتی اثر گذاشته و احتمال افتادن فرد را افزایش می دهد. با توجه به درد و اختلالات حس عمقی در این افراد، هم انقباضی عضلانی نقش مهمی در ایجاد پایداری دارد. هم چنین بازخوردهای بینایی در حفظ تعادل به خصوص هنگام ایستادن روی سطوح ناپایدار نقشی کلیدی ایفا می­کنند. هدف این پژوهش بررسی شاخص هم انقباضی عضلات زانو و مچ پا حین ایستادن روی سطح ناپایدار، با و بدون بازخوردهای بینایی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو است. در این مطالعه­ی مقطعی، ۲۸ نفر (۱۴ مرد مبتلا به استئوآرتریت زانو و ۱۴ مرد سالم) از نظر کنترل وضعیتی حین ایستادن روی سطح ناپایدار با چشم های باز و بسته مورد بررسی قرار گرفته اند. از روش الکترومایوگرافی با الکترودهای سطحی برای ثبت فعالیت هفت عضله حین آزمون های ایستادن استفاده شده است. نتایج نشان داده است که وجود بیماری استئوآرتریت زانو متغیر قطع صفر تفاضلی در مفصل مچ پا و زانو را به دنبال دارد. بستن چشم ها در هر دو گروه منجر به افزایش بازه ی تغییرات هم انقباضی مچ پا و کاهش قطع صفر تفاضلی مفاصل زانو و مچ پا شده است. قطع صفر تفاضلی هم انقباضی عضلات زانو در حالت با چشمان باز به طور معناداری با نمره­ی پرسش نامه­ی وومک همبستگی مثبت داشته است (۰۴۸/۰p=، ۵۲/۰r=). با توجه به کاهش تغییرات هم انقباضی در مفصل زانوی افراد بیمار، دستگاه عصبی مرکزی به منظور جلوگیری از افتادن از تغییر میزان هم انقباضی عضلات مچ پا استفاده می کند. نتایج مشاهده شده در حین بستن چشم ها حاکی از افزایش ناپایداری در پی حذف بازخوردهای بینایی است. همبستگی مثبت و معنادار مشاهده شده بین میزان وخامت بیماری و تغییرات هم انقباضی نشان می دهد که بدن در واکنش به درد از مچ پا به عنوان واکنش جبرانی استفاده می­کند.

کلیدواژه ها:

استئوآرتریت زانو ، هم انقباضی عضلانی ، پایداری ، درد مفصلی