تاثیر لایه چربی به عنوان محافظ برای بر طرف کردن چالش های درمان تومورهای سرطانی با روش لیزردرمانی: مدلسازی توزیع حرارت بر اساس تاخیر فاز دو گانه

تکنیک های مختلف هایپرترمیا در چند سال گذشته بسیار مورد توجه قرار گرفته است و در میان روش های دیگر درمان سرطان کمتر تهاجمی است. اما هنوز با چالش های زیادی مواجه است. نکروز حرارتی ناقص و برگشت پذیر در تومور، آسیب به بافت سالم اطراف تومور، طولانی شدن مدت زمان فرآیند فرسایش به خصوص در تومور های حجیم که پزشک مجبور است چندین مرتبه به نواحی مختلف تومور حرارت اعمال کند از مشکلات این روش است. لیزر درمانی حرارتی بین بافتی یکی از رایج ترین انواع هیپرترمیا فرسایشی برای تخریب بافت تومور و درمان سرطان است. در این روش یک منبع حرارتی که توسط فیبر لیزری تامین می شود، بافت سرطانی را به مرحله نکروز حرارتی غیر قابل برگشت هدایت می کند. برای شبیه سازی آن، یک هندسه استوانه ای از بافت پستان حاوی تومور در نظر گرفته شده است که توسط یک شکل گاوسی از تابش لیزر عمل می کند. سپس امکان تزریق و قرارگرفتن لایه چربی در اطراف تومور در طول درمان به صورت مدلسازی بررسی می شود. به منظور در نظر گرفتن سرعت محدود انتقال حرارت و مشکلات موجود در معادله پنس که خلاف قانون دوم ترمودینامیک می باشد، مدل تاخیر فاز دوگانه DPL برای پیش بینی نتایج حرارتی اجرا شده است. درمان با و بدون حضور یک لایه چربی در اطراف تومور پستان انجام می شود. نتایج نشان می دهد که تخریب در تومور با تزریق یک لایه چربی ۴/۰ سانتی متر مکعب افزایش می یابد. همچنین، وجود یک لایه چربی در اطراف تومور نشان می دهد که فرسایش برگشت ناپذیر با سرعت بیشتری اتفاق می افتد. علاوه بر این با وجود لایه چربی در اطراف تومور از آسیب های احتمالی به بافت سالم اطراف جلوگیری به عمل می آید و حجم فرسایش حرارتی بیشتری در داخل تومور صورت می گیرد.

کلیدواژه ها:

سرطان سینه ، هایپرترمیا ، معادله تاخیر فاز دوگانه ، لایه چربی ، لیزر درمانی