طول پیوند و نقش آن در موفقیت بای پس کرونری از طریق تحلیل المان محدود در حالت بدون خون

سرخرگ های کرونری وظیفه تامین خون غنی از اکسیژن برای عضله قلب را بر عهده دارند و انسداد آن ها بر اثر آترواسکلروزیس می تواند منجر به ایست قلبی شود. یکی از روش های درمانی رایج برای رفع این انسداد، جراحی بای پس کرونری است که در آن با استفاده از گرافت هایی مانند شریان رادیال، شریان سینه ای داخلی و ورید صافن، مسیر جایگزینی برای جریان خون ایجاد می شود. طراحی بهینه گرافت ها از منظر هندسی، به ویژه طول گرافت، می تواند نقش موثری در افزایش دوام پیوند و کاهش عوارض پس از جراحی ایفا کند. در این پژوهش، اثر طول گرافت بر پارامترهای مکانیکی موثر بر استحکام پیوند مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، ۱۲ مدل هندسی با طول های متفاوت گرافت ( طول های بی بعد ۰۳/۱، ۰۵/۱، ۱۲/۱ و ۲/۱) برای هر یک از سه گرافت رایج طراحی شد و تحلیل اجزای محدود به صورت خشک و بدون درنظرگرفتن سیال، تنها روی دیواره کرونری و گرافت انجام گرفت. همچنین برای شبیه سازی بهتر شرایط فیزیولوژیک، حرکت دیواره کرونری میزبان ناشی از سیکل قلبی به دیواره کرونری اعمال شد. نتایج نشان داد که در حالت کرونری متحرک، با افزایش طول گرافت، تنش فون مایسز و چگالی انرژی کرنشی گرافت کاهش یافته و در نتیجه احتمال نارسایی های مکانیکی دیواره گرافت کاهش می یابد؛ در مقابل، در حالت کرونری ثابت، رابطه ی منظمی میان طول گرافت و پارامترهای مکانیکی مشاهده نشد. بعلاوه با مقایسه مقادیر تنش با تنش نهایی پارگی بافت گرافت ها، مشخص شد که استفاده از گرافت های رادیال و صافن با حالت هندسی کشیده (طول ۰۳/۱)، خطر پارگی گرافت را بسیار تشدید می کند.

کلیدواژه ها:

جراحی بای پس ، گرافت عروقی ، طول گرافت ، روش اجزا محدود ، حرکت کرونری ، تنش فون میسز ، چگالی انرژی کرنشی