دگردیسی در کلاس درس، کندوکاوی بر رویکردهای نوین آموزش در دوره ابتدایی

بی تردید، هسته مرکزی و کانون تحول آفرین در نظام تعلیم و تربیت، روش ها و شیوه های یاددهی هستند. معلمی در کار خویش موفق و ماندگار خواهد بود که بتواند با شناخت عمیق از بافت کلاس، شرایط زمانی و تفاوت های فردی دانش آموزان، از میان گنجینه غنی روش های نوین آموزشی، کارآمدترین آن ها را برگزیند و به کار بندد. این انتخاب هوشمندانه نه تنها افق های دانش آموزان را نسبت به محیط پیرامون می گشاید، بلکه رسالت خطیر پرورش ابعاد وجودی آنان را نیز به سرانجام می رساند. اهمیت این موضوع در دوره حساس و بنیادین ابتدایی دوچندان می شود؛ جایی که شخصیت، نگرش و مهارت های پایه ای کودکان در حال شکل گیری است.هدف غایی از به کارگیری رویکردهای نوین در این مقطع، فراتر رفتن از انتقال صرف اطلاعات و محتوای درسی است. در حقیقت، این روش ها پلی هستند برای ایجاد انس و الفت میان کودک و فضای مدرسه، به گونه ای که کلاس درس به محیطی پویا، مفرح و الهام بخش برای کشف و شکوفایی استعدادها تبدیل شود. در این میان، روش های متنوع و اثربخشی مانند یاددهی مبتنی بر بازی و سرگرمی (بازی محور)، بهره گیری از قدرت تخیل (بدیعه پردازی)، ایفای نقش (نمایشی)، یادگیری فعالانه از طریق اکتشاف و کاوشگری، و تاکید بر کار گروهی و مشارکتی، به عنوان ستون های اصلی آموزش نوین ابتدایی شناخته می شوند.این شیوه ها، که هر یک می توانند طیف وسیعی از روش های دیگر را در دل خود جای دهند، صرفا در پی انباشتن ذهن دانش آموز از حقایق نیستند. کاربست صحیح آن ها منجر به پرورش مهارت های ارزشمند اجتماعی همچون همدلی، همکاری و مسئولیت پذیری، و همچنین تقویت توانایی های فردی نظیر تفکر نقادانه، اعتماد به نفس و خلاقیت می گردد. بدین ترتیب، آشنایی و به کارگیری این رویکردهای تحول آفرین، به یکسان هم برای آموزگاران و هم برای دانش آموزان، تجربه ای غنی تر و بازخوردی عمیق تر از فرایند یادگیری به ارمغان می آورد و زمینه ساز دستیابی به اهداف متعالی نظام تعلیم و تربیت در پرورش نسلی توانمند، پرسشگر و آینده ساز خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، روش های نوین یاددهی ، خلاقیت و بازی محوری ، مهارت های اجتماعی ، شکوفایی استعداد