از دین آموزی تا دین زیستی؛فاصله آموزش وعمل در تربیت دینی

تربیت دینی در جوامع معاصر با چالش بنیادینی روبروست که می توان آن را «گسست میان معرفت و هویت» نامید. نظام های آموزشی غالبا بر «دین آموزی» تمرکز دارند که فرآیندی شناختی و مبتنی بر انتقال مفاهیم، گزاره های کلامی و احکام فقهی است. در مقابل، «دین زیستی» به معنای درونی سازی ارزش ها و تجلی آن ها در رفتار، اخلاق و سبک زندگی فردی و اجتماعی است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-انتقادی، به بررسی علل و عوامل ایجاد فاصله میان این دو ساحت می پردازد. با بهره گیری از نظریات اندیشمندان ایرانی در حوزه فلسفه تعلیم و تربیت و روانشناسی دین، استدلال می شود که غلبه رویکردهای حافظه محور، عدم توجه به ابعاد عاطفی و زیبایی شناختی دین، و تعارضات میان نهادهای آموزشی و واقعیت های اجتماعی، مانع از تبدیل دانش دینی به کنش دینی شده است. گذار از این وضعیت نیازمند تغییر پارادایم از «انتقال محفوظات» به «تسهیل تجربه های معنوی» و «الگوسازی عملی» است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها:تربیت دینی ، دین زیستی ، شکاف نظر و عمل ، درونی سازی ارزش ها ، آسیب شناسی دینی ، هویت دینی ، جامعه شناسی دین.