تفاوت آموزش سنتی و آموزش دانش آموزمحور

نظام های آموزشی در طول تاریخ همواره بازتابی از نگرش های فلسفی، اجتماعی و روان شناختی هر دوره بوده اند. آموزش سنتی، به عنوان الگوی مسلط قرن های گذشته، بر انتقال یک سویه دانش، نقش محوری معلم و حفظ محوری تاکید داشته است؛ در حالی که آموزش دانش آموزمحور، برخاسته از تحولات علوم تربیتی، روان شناسی یادگیری و نیازهای جوامع معاصر، یادگیرنده را به مثابه کنشگری فعال، معنادار و مشارکت جو در فرایند یادگیری می بیند. این مقاله با رویکردی تحلیلی تطبیقی، به بررسی تفاوت های بنیادین این دو الگوی آموزشی می پردازد و آن ها را از منظر فلسفه تعلیم و تربیت، نقش معلم و دانش آموز، اهداف آموزشی، روش های تدریس، ارزشیابی، پیامدهای روان شناختی و کارکردهای اجتماعی تحلیل می کند. نتایج نشان می دهد که آموزش سنتی، اگرچه در انتقال سریع حجم بالایی از اطلاعات کارآمد بوده است، اما در پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت، خودتنظیمی و مهارت های قرن بیست ویکم با محدودیت های جدی مواجه است. در مقابل، آموزش دانش آموزمحور با تاکید بر تجربه، تعامل، معنا سازی و تفاوت های فردی، زمینه ساز یادگیری عمیق تر و پایدارتر می شود. مقاله حاضر می کوشد با اتکا به منابع فارسی و پژوهش های داخلی، تصویری جامع از این دو رویکرد ارائه دهد و الزامات گذار آگاهانه از آموزش سنتی به آموزش دانش آموزمحور را تبیین کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش سنتی ، آموزش دانش آموزمحور ، یادگیری فعال ، نقش معلم ، فلسفه تعلیم و تربیت