بررسی تاثیر آموزش مکالمه محور در یادگیری زبان عربی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر به کارگیری روش آموزش مکالمه محور بر میزان یادگیری و مهارت ارتباطی دانش آموزان است. رویکردهای سنتی در آموزش زبان عربی که عمدتا بر قواعد ترجمه و دستور زبان متمرکز هستند، غالبا منجر به ایجاد ضعف اساسی در مهارت گفتاری و درک شنیداری فراگیران می شوند. این پژوهش با استفاده از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان کارشناسی مدارس مهاباددر نیمسال دوم تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش با رویکرد مکالمه محور (شامل ایفای نقش، بحث گروهی و تمرین های ارتباطی) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل با روش سنتی (دستور-ترجمه) آموزش دید. برای گردآوری داده ها از آزمون محقق ساخته مهارت مکالمه (دارای چهار خرده مقیاس روانی کلام، دقت دستوری، تلفظ و درک مطلب شنیداری) استفاده شد که روایی آن توسط اساتید تایید و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ ۸۵/۰ محاسبه گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین میانگین نمرات گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰ آموزش مکالمه محور به طور معناداری نسبت به روش سنتی در بهبود مهارت مکالمه دانشجویان موثرتر بوده است. این تاثیر در مولفه های روانی کلام و درک شنیداری بیشتر از مولفه های دقت دستوری و تلفظ بوده است. نتایج این پژوهش می تواند برای مدرسان زبان عربی، برنامه ریزان درسی و تهیه کنندگان مواد آموزشی در جهت بازنگری در روش های تدریس و حرکت به سوی رویکردهای ارتباطی تر کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مکالمه محور ، یادگیری زبان عربی ، رویکرد ارتباطی ، مهارت گفتاری.