مدیریت مدرسه و هماهنگی میان ارکان مدرسه

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 77

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CSEMCONF01_2101

تاریخ نمایه سازی: 8 اسفند 1404

چکیده مقاله:

مدرسه به عنوان یک نظام اجتماعی و آموزشی پیچیده، متشکل از ارکان و عناصر متعددی همچون مدیر، معاونان، معلمان، دانش آموزان، کارکنان اداری، والدین و نهادهای بالادستی است که کارکرد موثر آن مستلزم وجود هماهنگی هدفمند و مستمر میان این اجزا می باشد. مدیریت مدرسه نقش محوری در ایجاد، تقویت و هدایت این هماهنگی بر عهده دارد و می تواند از طریق برنامه ریزی، سازمان دهی، هدایت، ارتباط موثر و نظارت هوشمندانه، زمینه هم افزایی میان ارکان مدرسه را فراهم سازد. با این حال، در بسیاری از مدارس، نبود سازوکارهای روشن هماهنگی، تداخل وظایف، ضعف ارتباطات سازمانی، تمرکزگرایی اداری، و فاصله میان سیاست های کلان آموزشی و واقعیت های اجرایی مدرسه، موجب اختلال در تعامل سازنده میان ارکان مختلف شده است.هماهنگی میان ارکان مدرسه نه تنها به معنای تقسیم کار صوری، بلکه ناظر بر هم راستایی اهداف، انسجام در تصمیم گیری ها، مشارکت واقعی ذی نفعان و شکل گیری فرهنگ همکاری و اعتماد متقابل است. مدیر مدرسه در این میان باید از نقش صرفا اداری فراتر رفته و به عنوان رهبر آموزشی و تسهیل گر تعاملات سازمانی عمل کند. ایجاد کانال های ارتباطی شفاف، تفویض اختیار متناسب، مشارکت دادن معلمان و معاونان در تصمیم سازی ها، و توجه به نقش خانواده ها به عنوان شریک آموزشی، از جمله راهبردهای موثر در ارتقای هماهنگی در مدرسه به شمار می روند.از سوی دیگر، هماهنگی میان ارکان مدرسه تاثیر مستقیمی بر کیفیت آموزش، بهبود فضای یاددهی–یادگیری، افزایش رضایت شغلی کارکنان، کاهش تعارضات درون سازمانی و ارتقای عملکرد تحصیلی و تربیتی دانش آموزان دارد. پژوهش ها نشان می دهد مدارسی که از مدیریت مشارکتی و ارتباطات اثربخش برخوردارند، در مواجهه با چالش های آموزشی، اجتماعی و فرهنگی انعطاف پذیرتر و موفق تر عمل می کنند. بنابراین، بازنگری در الگوهای مدیریتی مدرسه و تقویت رویکرد هماهنگ ساز میان ارکان، ضرورتی انکارناپذیر در نظام آموزشی امروز، به ویژه در بستر مدارس ایران، محسوب می شود.در مجموع، مدیریت مدرسه زمانی می تواند ماموریت های آموزشی و تربیتی خود را به طور موثر محقق سازد که هماهنگی میان ارکان مدرسه از سطح شعار و آیین نامه فراتر رفته و به یک رویه عملی، پایدار و نهادینه شده تبدیل شود؛ امری که نیازمند توانمندسازی مدیران، اصلاح ساختارهای اداری، و تقویت فرهنگ سازمانی مبتنی بر همکاری و مسئولیت پذیری جمعی است.

نویسندگان

پویا فرامرزپور

ارشد مهندسی عمران ژئوتکنیک